Jak choroba tarczycy objawia się u psów?

Nasi mniejsi bracia nie mniej cierpią z powodu różnych zaburzeń hormonalnych w organizmie. Jedną z najczęstszych chorób jest patologia tarczycy. Ten narząd jest niezbędny, ponieważ wraz z przysadką mózgową tworzy i utrzymuje równowagę hormonalną w ciele zwierzęcia.

Hormony tarczycy wpływają na wszystkie funkcje organizmu, więc najmniejsze zakłócenia w funkcjonowaniu tego organu niekorzystnie wpływają na samopoczucie psa i jego zdrowie.

Przyczyny choroby

Powody, dla których gruczoł tarczowy psa zaczyna wytwarzać za dużo lub za mało hormonów, może być całkiem sporo. Najczęściej są to następujące problemy i warunki:

  1. Wrodzone anomalie.
  2. Dziedziczność.
  3. Napromieniowanie, zwłaszcza radioaktywny jod.
  4. Zmiany w poziomie hormonów podczas rozwoju płodu.
  5. Akceptacja niektórych leków.
  6. Nieprawidłowe funkcjonowanie przysadki, podwzgórza i tarczycy.
  7. Traumatyczne skutki na ciele.
  8. Naruszenie rozwoju i funkcjonowania tarczycy.
  9. Guzy gruczołu są łagodne lub złośliwe.

Rozpoznanie przyczyny awarii w funkcjach organizmu jest dość trudne, dlatego chorobę najczęściej stwierdza się już w procesie aktywnego rozwoju.

Jakie rasy są bardziej podatne

Przedstawiciel każdej rasy może zachorować, ale bardziej niż inni, Dobermany, Golden Retrievers i Cocker Spaniele są podatni na patologie tarczycy.

Ponieważ proces ten rozwija się raczej powoli i dyskretnie, a jego objawy można łatwo pomylić z innymi stanami na początku, zależy to od uważności gospodarza, jak szybko można zdiagnozować chorobę i rozpocząć leczenie.

W grupie potencjalnego ryzyka znajdują się zwierzęta, w obrębie których zaobserwowano już podobne patologie, siedzący tryb życia i podatne na otyłość, cierpiące na cukrzycę, inne rodzaje zaburzeń metabolicznych, zaburzenia równowagi hormonalnej.

Główne objawy

W początkowej fazie choroby jest trudne do ustalenia. Następnie można zauważyć następujące objawy u psa:

  1. Sucha skóra
  2. Kruchość, otępienie i utrata włosów.
  3. Senność, apatia.
  4. Otyłość i otyłość.
  5. Blade błony śluzowe.
  6. Wzrok w chorobie Grave'a.
  7. Zwiększenie wielkości tarczycy.
  8. Tworzenie się guzów w narządzie.
  9. Zaburzenia trawienia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia.
  10. Obniżenie masy ciała przy zachowanej abolicji lub zwiększonym apetycie.
  11. Drżenie kończyn, osłabienie i chwiejność chodu.
  12. Kołatanie serca i oddychanie.
  13. Zwiększona agresywność.
  14. Wielkie pragnienie.
  15. Częste oddawanie moczu.

Jeśli pies ma podobne objawy, należy go natychmiast zabrać do kliniki weterynaryjnej. Czasami przyczyną chorób tarczycy jest guz.

Jeśli jest złośliwy, tylko operacyjna interwencja mająca na celu usunięcie nowotworu, zwłaszcza jeśli jest złośliwa, może przedłużyć życie zwierzęcia i uwolnić go od cierpienia.

Diagnostyka w klinice weterynaryjnej

Aby uzyskać dokładną diagnozę, musisz przejść nie tylko badania sprzętu, ale także testy. Pies bierze krew na poziom hormonów tarczycy, a także bada narząd przy pomocy ultradźwięków.

W rzadkich przypadkach może być wymagane obliczone lub rezonans magnetyczny. Tego typu badania są niezbędne do identyfikacji guzów tarczycy lub przysadki mózgowej, jeśli podejrzewa się je.

Metoda leczenia i rokowanie

Leczenie zależy od tego, czy choroba jest spowodowana niedoborem lub nadmiarem hormonów tarczycy. W niedoczynności tarczycy, czyli obniżonej produkcji hormonów, zwierzęciu przypisuje się jego syntetyczne odpowiedniki.

W nadczynności tarczycy istnieje kilka możliwych metod ekspozycji na narząd: zahamowanie czynności nadczynności gruczołu, leczenie operacyjne lub radioterapia, rzadko stosowane w odniesieniu do psów.

W złożonych przypadkach, jak również w obecności nowotworów, uciekają się do usunięcia dotkniętego narządu.

Obrzęk śluzowaty lub obrzęk śluzowy jest leczony preparatami jodu. Substancja ta może być wprowadzana do organizmu przez skórę, przez aplikację i pocieranie.

Co robić w domu

Przypisanie samodzielnego leczenia zwierzęciu nie może, ponieważ leki i ich dawkowanie są wybierane indywidualnie przez weterynarza. W domu właściciele mogą zapewnić zwierzętom właściwe odżywianie, dobrą opiekę i ścisłe przestrzeganie zaleceń lekarza.

Możliwe powikłania

Podobnie jak w przypadku każdego zaburzenia hormonalnego, problem z normalnym funkcjonowaniem tarczycy prowadzi do rozpadu pracy całego organizmu. Choroba Basedowa prowadzi do wyraźnego zgrubienia oczu, co z pewnością wpływa na jakość widzenia.

Również zaburzenia funkcji ciała powodują problemy z funkcjami seksualnymi i narodzinami potomstwa, pogorszeniem trawienia, pamięcią, reakcją i mobilnością, zmianami w metabolizmie, utratą wagi lub bolesną pełnością.

Zapobieganie (dieta)

Niemożliwe jest pełne zabezpieczenie zwierzęcia przed rozwojem chorób tarczycy, ponieważ mogą być spowodowane wieloma przyczynami. Można jednak zmniejszyć ryzyko choroby, przestrzegając wszystkich zasad żywienia, przy użyciu wysokiej jakości produktów, zrównoważoną kompozycję jedzenie, nie prikarmlivaya psa ze stołu, specjalnie dla niego nienaturalne rodzajów żywności.

Zdrowy pies powinien dużo ruszać się, być dobrze odżywionym, ale nie otyłym, jego umysł powinien być zajęty różnymi zadaniami. Dla ogólnego stanu zdrowia zwierzęcia bardzo przydatna jest samodzielna praca z nim lub z instruktorem, udział w wystawach i pokazach.

Podobnie jak człowiek, pies nie powinien prowadzić całkowicie zrelaksowanego trybu życia i przejadania się, a także być stale pod wpływem stresu, aby nie wywoływać zaburzeń hormonalnych.

Nadczynność tarczycy u psów - naruszenie tarczycy

Choroby tarczycy u psów są stosunkowo częste. Jednak ta sama nadczynność tarczycy u psów jest rzadko diagnozowana, ale to, co dziwne, wcale nie wskazuje na jej niskie rozpowszechnienie. Jest to raczej spowodowane niewystarczającymi środkami do zdiagnozowania tej choroby.

Informacje ogólne

Tarczyca to narząd produkujący hormony. Jego udziały znajdują się po obu stronach tchawicy zwierzęcia. Głównym produktem tarczycy jest hormon tyroksyna. Jest syntetyzowany przez komórki nabłonka pęcherzykowego. Ogólnie rzecz biorąc, hormony tarczycy regulują metabolizm cukrów, tłuszczów i białek, wywierając kluczowy wpływ na prawie wszystkie funkcje organizmu. Brak tych substancji znajduje odzwierciedlenie w prawie wszystkich narządach psa. Jednak nawet przy ich nadmiernej syntezie nic dobrego nie czeka na twojego zwierzaka.

Niedoczynność tarczycy u psów występuje częściej u zwierząt ras stosunkowo dużych. Tak więc, golden retriever i Dobermany są bardziej podatne na nadczynność tarczycy. W zasadzie prawie wszystkie psy są predysponowane do tej choroby. Najczęstsze kliniczne objawy nadczynności tarczycy obserwuje się w wieku średnim. Szczyt kont dla około siedmiu do ośmiu lat. Statystyki zebrane przez lekarzy weterynarii pokazują, że najprawdopodobniej patologiczne zmiany w gruczole tarczowym zwierząt predysponowanych zaczynają się w wieku dwóch lat. Z pewnością jakościowe badanie diagnostyczne może pomóc w natychmiastowym rozpoznaniu patologii, ale nie wszyscy właściciele regularnie zabierają zwierzęta do weterynarza.

Jakie są główne objawy tej choroby?

Ponieważ gruczoł ten odgrywa kluczową rolę w wielu rodzajach procesów metabolicznych w ciele zwierzęcia, nieporozumienia z nim zaczynają pojawiać się niemal natychmiast. Wzmocniona synteza tyroksyny prowadzi do zwiększenia metabolizmu, a to nie prowadzi do pozytywnego efektu. Bicie serca, pocenie się, gwałtowny spadek lub wzrost wagi zwierzęcia - tylko pierwsze "dzwony". Psy z nadczynnością tarczycy są nerwowe, stale drżą, piją i pożerają ogromną ilość jedzenia, ale ich waga w większości przypadków nie tylko nie zwiększa się, ale również zaczyna zmniejszać się z przerażającą szybkością. Jakie jeszcze są mniej lub bardziej konkretne objawy?

Ponadto, psy wymiotują, w niektórych przypadkach mogą występować kliniczne objawy przypominające te z żółtaczką: niekontrolowany świąd i zjawiska nerwowe. Najprawdopodobniej w niektórych postaciach rozwój nadczynności tarczycy cierpi także na wątrobę, która powoduje klasyczną niewydolność wątroby, z wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami. Istnieją jednak inne powody, które omówimy później. Obserwuje się niepłodność, upośledzone funkcje seksualne, skóra chorych zwierząt często staje się sucha i pokryta odpadkowymi fragmentami naskórka.

Co spowodowane jest?

Praktyka pokazuje, że w większości przypadków winą zarzucają się różne choroby nowotworowe tarczycy. Ich "podłość" polega również na tym, że w niektórych przypadkach z tymi patologiami analiza biochemiczna krwi przez długi czas nie wykazuje podwyższonej zawartości tyroksyny, a zatem zwierzę nie otrzymuje odpowiedniego i prawidłowego leczenia przez bardzo długi czas.

Zasadniczo weterynarze rozróżniają dwa mechanizmy prowadzące do uszkodzenia funkcjonalnej tkanki tarczycy:

  • Najczęstszą przyczyną (po nowotworze) jest przewlekła choroba zapalna, która ustępuje całkowicie, dopóki większość tkanki tarczycy nie uczestniczy w tym procesie. Do tego czasu organizm funkcjonuje normalnie z powodu funkcji amortyzacji. Mówiąc prosto, w tym przypadku pozostałe zdrowe wysepki tkanki zaczynają syntetyzować niezbędne hormony z większą intensywnością.
  • Drugą (bardziej rzadką) postacią jest proces autoimmunologiczny, w którym układ odpornościowy organizmu sam zaczyna atakować własne komórki tarczycy, w wyniku czego ostatni z nich w tym samym czasie "pracuje" w przyspieszonym tempie, wytwarzając zwiększającą się ilość hormonu.

Inne możliwe przyczyny to nadmiar jodu, choroby przysadki mózgowej (przysadka mózgowa), nieudane operacje, a także wrodzona nadczynność tarczycy. Ten ostatni jest mniej powszechny, ponieważ takie zwierzęta bardzo i bardzo rzadko żyją co najmniej w pewnym "znaczącym" wieku.

Czym są hormony tarczycy?

Mają wiele ważnych funkcji. Na przykład przyspieszają podstawowy metabolizm. Z tego powodu niedoczynność tarczycy (której nie należy mylić z nadczynnością tarczycy, o której mowa w naszym artykule) spowalnia metabolizm i dochodzi do niekontrolowanego przyrostu masy ciała. Ale! W niektórych przypadkach, u psów (i częściowo kotów), z powodu niejasnych okoliczności, ze zwiększoną produkcją tyroksyny, pies zaczyna niekontrolowany wzrost tłuszczu, aw przypadku niedoczynności tarczycy - schudnąć. Dlaczego tak się dzieje, nie jest jeszcze pewne. Jest możliwe, że w tych przypadkach wciąż mamy do czynienia z "klasycznymi" przypadkami hiper-niedoczynności i niedoczynności tarczycy, ale przyczyną są niektóre indywidualne cechy organizmu danego zwierzęcia.

Ponadto hormony tarczycy zwiększają częstość akcji serca i zwiększają ciśnienie krwi. Wpływają również na mięśnie mięśniowe, kurczliwość tkanki mięśniowej (z tego powodu dochodzi do drgawek u chorych zwierząt), układu nerwowego (zjawiska nerwowe są żółtaczką "la"). Te same substancje mają poważny wpływ na powstawanie plemników, rui, inne funkcje rozrodcze, te same hormony stymulują podział osteocytów.

Diagnostyka

Jak łatwo się domyślić, tylko wskaźniki hormonów, które są wyjaśnione w profesjonalnej klinice, wpływają na diagnozę. Ultradźwięki lub radiografia tarczycy czasami odgrywają ważną rolę, ponieważ dzięki tym badaniom możliwe jest ujawnienie obecności patologii nowotworowych w tym obszarze.

Leczenie

Choroba jest nieuleczalna (zwykle). Najczęściej praktykowane tłumienie syntezy tyroksyny za pomocą specjalnych preparatów. Substancje te hamują pracę gruczołu, dzięki czemu wyczerpane ciało psa w końcu zaczyna otrzymywać niezbędną dawkę hormonu. Czy u psów można zastosować inne leczenie nadczynności tarczycy? Tak, i są dwie alternatywne metody na raz, które, powinniśmy od razu powiedzieć, nie są tanie.

Po pierwsze, gruczoł tarczowy można całkowicie usunąć chirurgicznie. Po operacji pies otrzyma hormonalną terapię zastępczą, czyli wszystkie niezbędne hormony będą podawane pozajelitowo (przez wstrzyknięcie) lub doustnie (z pokarmem). Zabieg ten ma znacznie lepszy wpływ na ogólny stan zdrowia psa.

Innym sposobem (dla nowotworów) - mianowanie radioaktywnych izotopów jodu. Leki te są bardzo specyficzne i precyzyjnie trafiają w guz, który spowodował początek patologii. Działają bardzo sprawnie i szybko, ale koszt nie jest wystarczający dla większości właścicieli psów. Jednak w tym przypadku nadal trudno jest coś polecić, ponieważ dla wielu ludzi najważniejsze jest życie ich pupila.

Wideo

Zaburzenia czynności tarczycy u psów

Autor (autorzy: N.A. Dr Ignatenko, członek ESVD i ESVE, Kijów, Ukraina / N. Ignatenko, Phd, członek ESVD i ESVE, Kijów, Ukraina
Czasopismo: №5 - 2015

Słowa kluczowe: niedoczynność tarczycy, tyroksyna ogólna (TT4), hormon tyreotropowy (TSH), psy

Słowa kluczowe: niedoczynność tarczycy, tyroksyna (ogółem T4), TSH, psy

Skróty: TT4 - całkowita tyroksyna w surowicy, TSH - hormon pobudzający tarczycę, T3 - triiodgreegryna, EKG - elektrokardiografia, LH - hormon luteinizujący, FSH - hormon folikulotropowy, przewód pokarmowy - przewód pokarmowy, DĄB - pełna morfologia krwi, GGT - glukoza, przewód żołądkowo-jelitowy - aminotransferaza asparaginianowa

Zaburzenia tarczycy u psów, z rzadkimi wyjątkami, przejawiają się w zmniejszeniu jego funkcji - rozwoju niedoczynności tarczycy. Ze względu na znaczące hormony tarczycy we wszystkich narządach i układach klinicznych objawy niedoczynności tarczycy mogą być różnorodne, w tym zaburzenia metaboliczne, dermatologiczne, sercowo-naczyniowe, a także zaburzenia układu nerwowego, seksualnego i innych. Diagnostyka opiera się na zintegrowanym podejściu, w tym analizie obrazu klinicznego, wskaźników hematologicznych, biochemicznych i wskaźników TT4 i TSH (jako najbardziej dostępnych metod diagnostycznych). Psy cierpiące na niedoczynność tarczycy potrzebują dożywotniego leczenia zastępczego tyroksyną, którą należy podawać 1-2 razy dziennie w dawce 20 μg / kg.

Choroba tarczycy przejawia się w obniżaniu jej funkcji - rozwoju niedoczynności tarczycy. Może być różny, w tym metaboliczne, dermatologiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe. Rozpoznanie opiera się na zintegrowanym podejściu, takim jak TTT i TSH (jako najbardziej dostępnych metod diagnostycznych). Psy cierpiące na niedoczynność tarczycy należy zastąpić tyroksyną 1-2 razy dziennie w dawce 20 mkg / kg.

Niedoczynność tarczycy jest częstym zaburzeniem endokrynologicznym u psów. Według różnych autorów częstość jego występowania wynosi od 0,2 do 0,8% (Panciera, 1994a, Dixon i wsp., 1999). Jednak jego rozpowszechnienie zależy od populacji niektórych ras w różnych krajach.

Przyczyna choroby zależy od miejsca uszkodzenia osi podwzgórze-przysadka (ryc. 1): niedoczynność tarczycy może być pierwotna, gdy uszkodzenie występuje w samej tarczycy, wtórne, gdy zaburzenie występuje na poziomie przysadki, trzeciorzędu, gdy wpływa na podwzgórze. Tylko jeden przypadek kliniczny został opisany u psa w wyniku nacieku guza podwzgórza (Shiel i wsp., 2007a).

Wtórną niedoczynność tarczycy opisano u lisów terierów jako genetyczną zaburzenie dyshormonogenezy, dziedziczoną przez typ recesywno-autosomalny. Również w połączeniu z karłowatością przysadki wrodzoną niedoczynność tarczycy opisano u owczarków niemieckich i pokrewnych ras (Robinson i wsp., 1988, Greco i wsp., 1991, Fyfe i wsp., 2003).

U psów najczęściej obserwuje się pierwotną niedoczynność tarczycy, której przyczyną w większości przypadków jest limfocytowe zapalenie tarczycy. W rzadkich przypadkach możliwa jest samoistna atrofia tkanki tarczycy, zmiany nowotworowe lub efekty leczenia dużymi dawkami sulfonamidów. Zmiany histologiczne w tkankach tarczycy z atrofią idiopatyczną charakteryzują się zastąpieniem miąższu tarczycy przez tkankę tłuszczową i tkankę łączną przy minimalnej liczbie komórek zapalnych. Podczas gdy w przypadku limfocytarnego zapalenia tarczycy (analogu zapalenia tarczycy Hashimoto zarejestrowanego u ludzi), istnieje ograniczona lub wielokrotna infiltracja tkanek tarczycy przez makrofagi, limfocyty i komórki plazmatyczne.

W ostatnich latach przedmiotem zainteresowania jest dziedziczna predyspozycja do niedoczynności tarczycy. Do grupy predysponowanych ras należą setery angielskie, rhodesian ridgeback, hovawarty, owczarki staroangielskie, bokserzy, dobermany, setery Gordona, bigleya, cocker spaniela.

Niedoczynność tarczycy może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej występuje u psów w średnim wieku i starszych (powyżej 7 lat, Panciera, 1994a). Jednakże u ras o podwyższonym ryzyku rozwoju limfatycznego zapalenia tarczycy choroba jest rejestrowana we wcześniejszym wieku. Nie ma opisu predyspozycji seksualnych, ale istnieją publikacje, że niedoczynność tarczycy jest bardziej powszechna u kastrowanych zwierząt niż u zwierząt niekastrowanych (Panciera, 1994a). Objawy kliniczne można zmieniać i wychwytywać różne narządy i układy, nie będąc specyficznymi tylko dla niedoczynności tarczycy. Najczęstsze z nich podano w tabeli. 1.

Objawy niedoczynności tarczycy postępują stopniowo. Większość psów ma objawy dermatologiczne lub kombinację dermatologicznych i metabolicznych lub innych ogólnoustrojowych objawów. Zmniejszenie ogólnych procesów metabolicznych z powodu braku funkcji tarczycy może prowadzić do letargu, apatii, przyrostu masy ciała, nietolerancji na zimno, upośledzenia umysłowego. Niedoczynność tarczycy jako przyczyna osłabienia i nietolerancji wysiłku fizycznego powinna być uważana za jedną z możliwych przyczyn (ryc. 2), szczególnie u ras podatnych. Na przykład, Labrador nie powinien zapominać o upadku wywołanym ładunkiem. Lub bokserzy - o kardiomiopatii. Lista chorób sercowo-naczyniowych, metabolicznych i nerwowo-mięśniowych w diagnostyce różnicowej powinna być znacznie szersza.

Objawy skórne są najczęstszymi objawami klinicznymi, które powodują podejrzenie niedoczynności tarczycy. Klasycznym objawem jest symetryczne, nieopalne łysienie z następną przebarwieniami, które mogą uchwycić różne części ciała, ale zaczyna się z reguły od miejsc największego tarcia: bioder, grzbietowej części nosa, ogona, itp. Brak hormonów tarczycy koniecznych do rozpoczęcia wzrostu włosów (stadium anagenu) prowadzi do tego, że mieszki włosowe przedwcześnie przedostają się do stadium telogenu, a wypadające włosy nie rosną już. Jednak objawy dermatologiczne mogą być różne u różnych ras psów. Tak więc u psów rasy beagle z niedoczynnością tarczycy, w porównaniu z innymi rasami, niezwykle rzadko można zobaczyć symetryczne, niezapalne łysienie. Podczas 10-miesięcznej obserwacji psów rasy beagle z symulowaną niedoczynnością tarczycy (E. Feldmen, R. Nelsen) nie zaobserwowano wyraźnych obszarów łysienia, chociaż ilość wełny była o jedną trzecią niższa niż u zdrowych psów tej rasy.

Mówiąc o zaburzeniach dermatologicznych w niedoczynności tarczycy, mówimy przede wszystkim o symetrycznym niezapalnym łysieniu. Jednakże możemy również zaobserwować powikłania miejsc łysienia przez wtórny ropne zapalenie skóry. Ponadto, ponieważ niedoczynność tarczycy zmniejsza całkowitą liczbę limfocytów, prowadząc do dysfunkcji komórek T, a następnie do upośledzonej odpowiedzi immunologicznej, gdy odnosimy sukcesy w terapii zastępczej hormonami tarczycy, przywrócenie odpowiedzi immunologicznej prowadzi do pojawienia się grudek, liszajec, głębokie ropne zapalenie skóry powodujące silny świąd. Jest on sprowokowany przez Staphylococcus pseudointermedius, dlatego potrzebna jest dodatkowa terapia antybakteryjna antybiotykami odpornymi na penicylinazę.

Objawy dermatologiczne w niedoczynności tarczycy można również zaobserwować w suchym i tłustym łojotoku, u niektórych ras psów (setery irlandzkie, boksery) obserwuje się nadmierne owłosienie.

Na neurologiczne objawy niedoczynności tarczycy wspomniano w poprzednich publikacjach (VetPharma, № 3-2014). Najbardziej zarejestrowanymi z nich są: porażenie nerwu twarzowego, mega przełyk, padaczka. Istnieją również publikacje dotyczące obwodowego i centralnego zespołu przedsionkowego u psów z niedoczynnością tarczycy (Jaggy i wsp.), Można zaobserwować zmniejszenie odruchów ścięgnistych. W rzadkich przypadkach ciężka niedoczynność tarczycy, której towarzyszyła śpiączka stercza, pacjentów przyjmowano w stanie upośledzenia umysłowego, osłupienia, hipowentylacji, niedociśnienia i hipotermii.

Spośród objawów okulistycznych u pacjentów z niedoczynnością tarczycy obserwuje się suche zapalenie rogówki i rogówki, rogowacenie rogówki, a także odkładanie lipidów w przedniej komorze rogówki, wywołane długotrwałą hiperlipidemią.

Zaburzenia płodności i bezpłodność często wiążą się z brakiem funkcji tarczycy, ale u kobiet (pomimo znaczenia posiadania hormonów tarczycy do wydzielania FSH i LH) związek między niedoczynnością tarczycy a niepłodnością nie jest ostatecznie udowodniony (Feldman, Nelson). Jednak niedoczynność tarczycy wiąże się z wydłużaniem odstępów między rui, nawracającymi fałszywymi napięciami, przedłużonym krwawieniem podczas rui, mlekotoku i ginekomastią. Pojawienie się tej ostatniej, z reguły "tragicznej" ekspresji beagle u beagle z niedoczynnością tarczycy, nadwagą i brakiem łysienia wiąże się ze wzmożoną produkcją TRH, która może stymulować wydzielanie prolaktyny.

Choroby sercowo-naczyniowe są rzadkie, ale może wystąpić bradykardia i zmniejszenie napięcia zębów w EKG.

U osób z niedoczynnością tarczycy zaparcie jest jednym z charakterystycznych objawów niedoczynności tarczycy, ale u psów z niedoczynnością tarczycy można zaobserwować zarówno zaparcia, jak i biegunkę. Związek przyczynowy między dysfunkcją przewodu pokarmowego a niedoczynnością tarczycy u psów nie został ostatecznie potwierdzony.

Należy zauważyć, że objawy polidypsja-wielomocz nie są charakterystyczne dla pacjentów z niedoczynnością tarczycy.

Nieprawidłowości laboratoryjne w niedoczynności tarczycy, a także objawy kliniczne, są różne, ale nie są charakterystyczne. W UAC niedokrwistość nieregeneracyjna normochromowa jest uważana za klasyczną manifestację.

W biochemicznej analizie krwi najbardziej charakterystycznym objawem jest hipercholesterolemia, którą obserwuje się u ponad 75% psów z niedoczynnością tarczycy, związanych z wolniejszą syntezą i rozkładem (w większym stopniu) lipidów. Może wzrosnąć GGT i AST.

W ogólnej analizie moczu u psów z niedoczynnością tarczycy nie stwierdza się charakterystycznych zmian patologicznych. Badanie radiologiczne tarczycy rzadko jest pomocne. Badanie ultrasonograficzne pozwala ocenić echogeniczność struktury, wielkość, jednorodność torebki tarczycy oraz nierówności i zmiany w echogeniczności tarczycy, zmniejszenie wielkości. Nieprawidłowości kapsułek mogą być oznakami autoimmunologicznego zapalenia tarczycy.

W rozpoznawaniu niedoczynności tarczycy najczęściej określa się obecnie typową tyroksynę (wykazującą całkowitą wartość stężenia związanego z białkami i wolnego hormonu) i TSH. Poziom TT4 z reguły maleje wraz z niedoczynnością tarczycy. Może jednak zmniejszyć inne choroby ogólnoustrojowe, które nie są związane z pracą tarczycy. W tym przypadku jest to zespół patologii eutyreozy. Należy również pamiętać, że niektóre leki mogą wpływać na poziom hormonów tarczycy (Tabela 2).

TT4 ogólnie jest stabilnym hormonem, pora dnia nie wpływa na jego stężenie, a także temperaturę i kontakt z krwinkami. Nie jest zależny od gatunku, ale wpływa na to wiele czynników:

• wiek: TT4 rośnie wraz z wiekiem;

- Greyhounds, Wipets, Saluki, Basenji zredukowane wspólne i darmowe T4;

- małe rasy psów mają wyższy poziom hormonów;

• w przypadku otyłości, wyższe całkowite poziomy T4, codzienne wahania poziomu hormonów są możliwe;

• utrata masy ciała (głodzenie) - zmniejsza poziom całkowitego, ale nie wolnego T4;

• nie ma wpływu na porę dnia;

• duże ćwiczenia zwiększają poziom TT4, obniżają poziom TSH i nie wpływają na T4;

• ruja - nie wpływa na poziom T4;

• ciąża (progesteron) zwiększa ogólny poziom T4;

• chirurgia / znieczulenie ogólne zmniejsza poziom T4.

Czynniki te należy uwzględnić podczas interpretacji wyników.

W niektórych przypadkach konieczne jest ustalenie, czy zwierzę otrzymujące terapię zastępczą tyroksyną cierpi na niedoczynność tarczycy. W takim przypadku lepiej jest wstrzymać terapię tyroksyną przez 6-8 tygodni, a dopiero potem przeprowadzić ocenę.

Nie będziemy szczegółowo omawiać stężenia wolnej tyroksyny, ponieważ wynik ten będzie miał charakter informacyjny tylko wtedy, gdy badanie przeprowadzono metodą dializy równowagowej, co niestety nie jest możliwe na tym etapie w Rosji i krajach sąsiednich.

T3 jest powszechne i wolne - powstaje w wyniku dezyn- fikacji w komórkach tkanek obwodowych, dlatego też pod względem ilościowym nie można ocenić funkcjonowania tarczycy. Ponadto, T3 wolny, jak również wolny od T4, należy badać metodą dializy równowagowej.

TSH jest czułym testem, ale wskaźnik jest specyficzny gatunkowo, dlatego konieczne jest użycie specyficznych testów weterynaryjnych. Jednak nie można go rozpatrywać w oderwaniu od wskaźników TT4. Tylko jeśli TSH jest podniesiony, a TT4 zmniejszy się, możemy bezpiecznie osądzić niedoczynność tarczycy. Normalne wskaźniki TSH w niedoczynności tarczycy mogą być związane z przypadkowymi wahaniami, wtórną niedoczynnością tarczycy, ekspozycją na leki lub chorobami ogólnoustrojowymi, które zmniejszają wydzielanie TSH. W przeciwieństwie do osoby, poziom TSH nigdy nie może być uważany za decydujące kryterium diagnostyczne dla diagnozy niedoczynności tarczycy, tylko w połączeniu ze wskaźnikami TT4.

Zastosowanie testów stymulacji, w przeciwieństwie do diagnozy hiperadrenergii, nie nabrało istotnej wartości diagnostycznej.

Identyfikacja przeciwciał jako pierwszego znaku patologii tarczycy może być przydatna, ale są one oznakami aktywnego limfatycznego zapalenia tarczycy, ale nie zawierają informacji o funkcji tarczycy. Pacjenci z wysokim poziomem przeciwciał w czasie badania mogą być normami i niedoczynnością tarczycy.

Wskaźnik K - korelacja między poziomem wolnej tyroksyny i cholesterolu powinna być kolejnym parametrem, który pomaga nam zbliżyć się do prawidłowej diagnozy.

K = 0,7 x poziom wolnego T4 (pmol / l) - poziom cholesterolu. Dla wartości K większych niż 1, niedoczynność tarczycy jest wykluczona, dla wartości mniejszych niż minus 4, diagnoza jest możliwa. Wartości pośrednie nie mają znaczenia. Poza tym, że inne choroby mogą wpływać na wskaźniki cholesterolu, T4 free powinno być wykonywane przez dializę równowagową, co sprawia, że ​​wskaźnik ten jest ponownie niedostępny.

Biopsja tarczycy dostarcza nam informacji o procesach zachodzących w niej, ale nie daje informacji o funkcji tarczycy. Dlatego też, z wyjątkiem nowotworów, zastosowanie biopsji nie jest racjonalne i konieczne do rozpoznania niedoczynności tarczycy.

Jeśli obniżyliśmy wartości TT4 (norma to 15-50 nmol / l, ale w różnych laboratoriach wartości normalne mogą się różnić) i podwyższone stężenie TSH (0-0,41 ng / ml to normalne zwierzę, zespół eutyreozy lub (rzadko) niedoczynność tarczycy - 0, 41-0,6 - stan nieokreślony, 0,6 ng / ml - niedoczynność tarczycy lub (czasem) zespół eutyreozy), wtedy mamy diagnozę. Jeśli wskaźniki TT4 mieszczą się w normie fizjologicznej, a objawy kliniczne mówią nam, że niedoczynność tarczycy jest możliwa, co należy zrobić w tym przypadku? Jeśli to możliwe, należy zastosować dodatkowe metody diagnostyczne, w tym oznaczenie T4 free przez dializę równowagową, przeciwciała i badanie ultrasonograficzne tarczycy. Jeżeli wyniki badań nadal nie są proste, to pamiętajmy, że niedoczynność tarczycy jest powoli, ale stale postępującą chorobą przewlekłą, możemy poczekać i powtórzyć testy diagnostyczne po 6-8 tygodniach lub przepisać próbną terapię tyroksyną. Jednak w tym przypadku wyniki będą trudne do zinterpretowania (stan zwierzęcia poprawił się dzięki podawaniu tyroksyny lub innej choroby, która spowodowała zespół patologii eutyreozy, a pacjent wyzdrowiał lub stan zwierzęcia pozostał niezmieniony - co oznacza, że ​​albo nie odgadliśmy diagnozy lub właściciel nieodpowiednio przeprowadza terapię tyroksyną). Z tego powodu zaleca się przepisywanie leczenia tylko pacjentom, którzy są przekonani, że rozpoznanie niedoczynności tarczycy jest prawidłowe.

Pacjenci z niedoczynnością tarczycy wymagają leczenia przez całe życie tyroksyną w dawce 20 μg / kg 1-2 razy dziennie. Lek jest słabo wchłaniany w jelitach u psów, więc potrzebują dawki, która jest znacznie wyższa niż u ludzi. Konieczne jest również podawanie leku na pusty żołądek godzinę przed posiłkiem. W przypadkach, gdy pacjent cierpi na niedoczynność tarczycy przez długi czas, leczenie tyroksyną należy rozpoczynać od niższych dawek: 5-10 μg / kg, co pozwoli organizmowi "dostosować się" do nowych warunków, zwiększając się co tydzień, osiągając wymaganą terapeutyczną dawkę 20 μg / kg na jeden miesiąc. (maks. 0,8 mg). Dzięki udanej terapii możemy zaobserwować poprawę ogólnego stanu po 1-2 tygodniach:

- poprawa cholesterolu i trójglicerydów - w ciągu 2-4 tygodni,

- poprawa stanu skóry - w ciągu 6-8 tygodni,

- neuropatia - po 4-12 tygodniach,

- poprawa funkcji seksualnych - za 4-10 miesięcy.

Jeśli nie odniesiemy sukcesu w naszej terapii, może to wynikać z nieprzestrzegania schematu dawkowania i terapii, niewystarczającej częstości podawania, niedostatecznej zawartości substancji czynnej w preparacie. Albo diagnoza jest błędna, a my traktujemy niewłaściwą chorobę. W tej sytuacji ważne jest przeprowadzenie szczegółowej analizy przyczyn awarii. Jeśli zaobserwujemy kliniczną poprawę objawów niedoczynności tarczycy, nadal musimy kontrolować poziom tyroksyny. Aby kontrolować, konieczne jest 4-6 tygodni po rozpoczęciu leczenia, aby pobrać krew przed podaniem leku i 4-6 godzin po przyjęciu leku. Pierwsze wskaźniki powinny zbliżyć się do dolnej granicy normy, a drugie wskaźniki - do góry, a następnie poprawnie dobrać dawkę i nie trzeba jej korygować. W przypadku prawidłowej diagnozy, prawidłowej terapii i braku odpowiedzi, zaleca się przejście na terapię lektyroniną.

Tyreotoksykoza podczas leczenia jest bardzo rzadka, a mimo to monitorowanie parametrów TT4 jest bardzo ważne, aby zapobiec rozwojowi stanu odwrotnego. Nadczynność tarczycy u psów jest również bardzo rzadką patologią, która z reguły jest spowodowana nowotworami gruczołu tarczycy. W rzadkich przypadkach możliwa jest nadczynność pokarmowa opisana przez kolegów: podczas jedzenia mięsa, w którym przechowywane są tkanki gruczołu tarczowego, a także w koprofagii, gdy tyreotoksykoza u psa została spowodowana przez zjedzenie kału innego psa, który otrzymał terapię zastępczą tyroksyną.

Rokowanie u psów zależy od przyczyny choroby. Powinien zachować ostrożność u szczeniąt z wrodzoną niedoczynnością tarczycy (której nie dotknęliśmy w ramach tego artykułu) i zależy w dużej mierze od tego, jak wcześnie zdiagnozowano pacjenta i przeprowadzono odpowiednią terapię. Rokowanie dla pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy jest korzystne, przy odpowiedniej terapii zastępczej u psów, nie ma klinicznych objawów niedoczynności tarczycy, a oczekiwana długość życia nie jest zmniejszona. U psów z rzadkimi przypadkami wtórnej niedoczynności tarczycy i zniszczeniem tkanki przysadki rokowanie jest niekorzystne.

1. Nelson R., Feldman E. Endokrynologia i reprodukcja psów i kotów. - Sophion, 2008. - 1256 str.

2. Torrance E.D., Mooney K.T. Endokrynologia małych zwierząt domowych. - M.: Akwarium, 2006. - 311 str.

3. Panciera D.L. Niedoczynność tarczycy u psów: 66 przypadków (1987-1992). Journal of the American Veterinary Medical Association 204, 761-7, 1994.

4. Dixon R.M., Reid S. W., Mooney C.T. Charakterystyka epidemiologiczna, kliniczna, hematologiczna i biochemiczna niedoczynności tarczycy u psów. Veterinary Record 145, 481-7, 1999.

5. Robinson W.F., Shaw S. E., Stanley B., Wyburn R.S. Wrodzona niedoczynność tarczycy u szczeniąt szkockiego jelenia. Australian Veterinary Journal 65, 386-9, 1988.

6. Greco, D. S., Feldman, E.C., Peterson, M.E., Tuner, J.L., Hodges C.M., Wayde-Shipman, L. Wrodzona niedoczynność tarczycy. Journal of Veterinary Internal Medicine 5, 57-65, 1991.

7. Shiel, R.E., Acke, E., Puggioni, A., Cassidy, J.P., Mooney, C.T. Trzeciorzędowa niedoczynność tarczycy u psa. Irish Veterinary Journal 60, 88-93, 2007.

8. Niedoczynność tarczycy C. Mooneya: Przegląd etiologii i diagnostyki. New Zealand Veterinary Journal, 59: 3, 105-114, DOI: 10.1080 / 00480169.2011.563729.

9. A. Wehner Hypothyreose der Hunde. Endokrinology Workshop 2013.

Nadczynność tarczycy u psów

Układ hormonalny u psów, wraz z ośrodkowym układem nerwowym, zapewnia sprawne funkcjonowanie wszystkich narządów. Patologie gruczołów dokrewnych u zwierząt domowych są dość rzadkie, ale jeśli podejrzewasz chorobę tarczycy, nadnercze lub przysadkę, natychmiast skonsultuj się z lekarzem.

Wczesna diagnoza i leczenie mogą uratować i przedłużyć życie zwierzęcia. Jedną z chorób narządów dokrewnych jest nadczynność tarczycy u psów.

Nadczynność tarczycy u psów jest patologicznym stanem zwierzęcia, charakteryzującym się nadmiernym wydzielaniem hormonów tarczycy: tyroksyny i trijodotyroniny. Choroba jest najczęściej obserwowana u Dobermanów, Labradorów i Golden Retrieverów. W zależności od etiologii wyróżnia się wrodzoną i nabytą nadczynność tarczycy.

Wrodzona nadczynność tarczycy u szczeniąt występuje w płodowym rozwoju płodów, najczęściej jest to spowodowane patologią gruczołu dokrewnego u kobiet. Nabyte rozwija się na tle procesów autoimmunologicznych lub w wyniku uszkodzenia tarczycy przez formacje guza. Rzadko, przyczyną patologii u psów może być nadmierne spożywanie leków zawierających jod w trakcie samodzielnego leczenia.

Nadmierna produkcja hormonów tarczycy powoduje przyspieszenie procesów metabolicznych i zaburzenie układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, trawiennego, wydalniczego i układu mięśniowo-szkieletowego. Ciało psa pracuje na zużycie, w przypadku braku leczenia zwierzę umiera.

Przyczyny nadczynności tarczycy u psów to:

  • Dziedziczność;
  • Predyspozycje do rasy;
  • Procesy autoimmunologiczne;
  • Rak tarczycy;
  • Długotrwałe stosowanie leków zawierających jod.

Pierwsze objawy choroby występują u młodych psów w wieku 2 lat, jasny obraz kliniczny rozwija się w wieku 7-8 lat.

Objawy

W nadczynności tarczycy dochodzi do nieprawidłowego funkcjonowania kilku systemów życiowych, a chory może odczuwać następujące objawy:

  • Niepokój, agresja, niespokojny sen;
  • Zwiększony apetyt i pragnienie;
  • Stopniowe wyczerpanie lub otyłość;
  • Kołatanie serca i oddychanie, nadmierne pocenie się, drżenie mięśni;
  • Oczy wybrzuszenia lub znacznie powiększone;
  • Wełna jest tępa, rozczochrana, występuje utrata włosów i powstawanie łysienia;
  • Skóra jest sucha, rozcieńczona, pokryta łuskami;
  • Biegunka i wymioty;
  • Zwiększona temperatura ciała.

U psa nie zawsze możliwe jest ujawnienie wszystkich objawów choroby, jednak u większości osób charakterystyczna jest potliwość, zwiększony apetyt i agresja. Przy pierwszych oznakach nadczynności tarczycy konieczne jest pilne skontaktowanie się z kliniką weterynaryjną, z odpowiednim wykryciem patologii, zwierzę może zostać uratowane.

Diagnoza i leczenie

Rozpoznanie i zalecenie leczenia powinno być wykonywane wyłącznie przez specjalistę weterynaryjnego, ważne jest, aby wykluczyć choroby o podobnych objawach na etapie diagnostyki. Aby wykryć wzrost poziomu hormonów tarczycy, wykonywane są testy laboratoryjne do badań krwi. Często zwierzętom przypisuje się badania ultrasonograficzne i radiograficzne niezbędne do wykrycia guzów nowotworowych w tarczycy.

Leczenie nadczynności tarczycy u psów ma na celu powstrzymanie syntezy tyroksyny i trójjodotyroniny przez preparaty hormonalne.

W przypadku braku pozytywnego efektu leczenia zachowawczego, częściowe lub całkowite usunięcie gruczołu tarczycy odbywa się przy dalszym przyjmowaniu hormonów przez całe życie. Alternatywną metodą jest zastosowanie radioaktywnych izotopów jodu, zapobiegających wzrostowi guzów.

Rokowanie choroby zależy od przyczyny i zaniedbania patologii, nowotwory złośliwe, patologia jest nieuleczalna.

Zapobieganie

Środki zapobiegawcze, które mogą chronić zwierzę przed rozwojem nadczynności tarczycy, nie istnieją.

Nadczynność tarczycy jest bardzo trudna do wyleczenia, właściciele chorych psów będą musieli utrzymywać zdrowie swojego zwierzaka za pomocą leków hormonalnych przez całe życie.

Nadczynność tarczycy u psów

Nadczynność tarczycy u psów jest stanem zwiększonej sekrecji hormonów tarczycy we krwi. Nadczynność tarczycy występuje u zwierząt i ludzi.

Obecnie weterynarze nie mają konsensusu co do częstości występowania nadczynności tarczycy u psów. Najprawdopodobniej nie wynika to z rzadkich przypadków, ale z nie do końca ich identyfikacji.

Aby zrozumieć, dlaczego występuje nadczynność tarczycy, przejrzyjmy strukturę i funkcjonowanie tarczycy w normalnych warunkach.

Gruczoł tarczowy (ryc. 1) psa znajduje się po prawej i lewej stronie tchawicy, ma wygląd migdałków, które można połączyć przesmykiem.

Ryc. 1. Lokalizacja tarczycy u psa.

W pobliżu znajduje się przełyk, mięśnie, a przede wszystkim naczynia krwionośne, które splatają się z gruczołem, przenikają i rozgałęziają się w nim.

Na zewnątrz gruczoł tarczowy psa pokryty jest powłoką tkanki łącznej, z której przenikają się przegrody (ryc. 2, nr 1) do ciała (ryc. 2, nr 1), przez które przechodzą naczynia krwionośne (ryc. 2, nr 2), naczynia limfatyczne i nerwy. Przegrody dzielą narząd w lobule, wewnątrz których znajdują się "worki" lub pęcherzyki (ryc. 2, nr 3), wypełnione złożonym związkiem chemicznym lub koloidalnym (ryc. 2, nr 4), który jest bogaty w jod.

Ryc. 2. Wewnętrzna struktura tarczycy psa.

Ściana pęcherzyka zbudowana jest z pojedynczej warstwy komórek (ryc. 2, nr 5), koloid działa na nie i stymuluje produkcję hormonów. To przez naczynia krwionośne wszystkie te substancje dostają się do organizmu, dlatego tarczycy należy do narządów wydzielania wewnętrznego (endokrynnego).

Normalnie gruczoł tarczowy psa wytwarza hormony tarczycy, które obejmują:

  • tetraiodotirynina (tyroksyna, T4): odpowiada za 3/4 całego jodu zawartego we krwi;
  • trijodotyronina lub T3: tworzy się 5-10 razy mniej niż T4, ale jest bardziej aktywna niż ta ostatnia.

Główne funkcje tych hormonów to:

  • udział w tworzeniu i rozwoju tkanek;
  • stymulacja układu sercowo-naczyniowego;
  • udział w przewodzeniu impulsów nerwowych do tkanek i narządów;
  • udział w ogólnym metabolizmie;
  • Poprawa wchłaniania tlenu przez tkanki, w wyniku czego uwalniana jest nadmierna ilość ciepła, co oznacza, że ​​organizm wydaje więcej energii na procesy życiowe;
  • wpływ na aktywność niektórych enzymów;
  • wpływ na aparat genetyczny komórki (na przykład w trójjodotyroninie).

Rozwój homonów tarczycy zależy bezpośrednio od pracy innych gruczołów dokrewnych, w szczególności od podwzgórza i przysadki mózgowej. Istnieje nierozerwalny związek między tymi gruczołami.

Przyczyny nadczynności tarczycy u psów

Występowanie nadczynności tarczycy u psa może być wrodzone i nabyte.

Wrodzona nadczynność tarczycy u psa. Istnieją dane eksperymentalne, które sugerują, że jeśli w czasie ciąży matka miała na przykład wyczerpanie, które wywołało zaburzenie metaboliczne w jej ciele, to bezpośrednio powoduje wysoki poziom hormonów tarczycy u nowonarodzonych szczeniąt. Jednak po porodzie, tkanki zaczynają szybko rosnąć, co wymaga więcej hormonów tarczycy. Dlatego też, im silniejsze jest wyczerpanie matki, szczeniak potrzebuje więcej gomonov iw wieku około 4 miesięcy ich poziom we krwi staje się poniżej normy. W tym przypadku występuje inna, najczęstsza i najniebezpieczniejsza choroba tarczycy u psów, niedoczynność tarczycy, czyli niedostateczna ilość hormonów tarczycy.

Również wrodzona nadczynność tarczycy u psa może rozwinąć się w wyniku choroby autoimmunologicznej (po łacinie "auto" oznacza "siebie" lub "swoje"). Jest to stan, w którym układ odpornościowy nie jest w stanie rozpoznać tkanek własnego organizmu, a w tym przypadku tyroksyny. W odpowiedzi organizm syntetyzuje specjalne białka - obrońców lub autoprzeciwciała, które zaczynają "atakować" zarówno tarczycę, jak i inne narządy, co prowadzi do zakłócenia ich pracy.

Nabyta nadczynność tarczycy u psa może rozwinąć się w wyniku:

  • nadmierne podawanie hormonów tarczycy;
  • rozwój hormonalnie czynnego złośliwego guza tarczycy (rak tarczycy). Ale jest to rzadki przypadek, stanowiący tylko 25% wszystkich procesów nowotworowych w gruczole;
  • choroby przysadki mózgowej.

Zwiększenie ilości hormonów tarczycy jest również możliwe w czasie ciąży.

Ważne jest, aby powiedzieć, że pies nie rozwija spontanicznie nadczynności tarczycy, tj. sam w sobie stan ten jest zawsze wynikiem poważnych naruszeń w pracy hormonalnej całego organizmu.

Objawy nadczynności tarczycy u psów

Maksymalna częstotliwość rejestracji nadczynności tarczycy u psów jest następująca:

  • rasa: keeshond, drugie miejsce to Labrador Retriever i Doberman. Wszystkie psy mają tendencję do rozwoju choroby;
  • wiek: od siedmiu lat i więcej. Istnieją dowody na to, że u takich zwierząt zmiany w tarczycy występują już za około 2 lata.

Pierwszymi oznakami choroby są:

  • zmiana zachowania: niepokój, pobudzenie lub ospałość, w niektórych przypadkach - agresja;
  • gwałtowny wzrost lub spadek wagi: pies może wchłonąć dużą ilość pokarmu, ale dramatycznie stracić na wadze;
  • kołatanie serca;
  • niestrawność i zaburzenia oddechowe;
  • gorączka;
  • drżące kończyny;
  • pragnienie;
  • utrata włosów i zgrubienie pazurów.

W bardzo złożonych przypadkach najbardziej widocznym objawem nadczynności tarczycy u psa może być tak zwany "szkliwo oka" lub choroba Grave'a. Jest to opisane w klasycznych podręcznikach weterynaryjnych w następujący sposób: "... pies ma specjalny rodzaj" szklistego oka ", to znaczy gałka oczna jest drastycznie na zewnątrz..." i wygląda na to, że zwierzę ma ogromne oczy.

Sama tarcza jest powiększona po prawej i po lewej stronie (u prawie 70% badanych zwierząt). Procesy w nim zawarte mogą przebiegać w dwóch kierunkach. Pierwszym jest zwiększenie gruczołu poprzez zwiększenie ilości samego koloidu. Drugim jest, gdy gruczoł powiększa się z powodu proliferacji tkanki łącznej (przegrody). Ten stan gruczołu nazywa się wole, na szczęście rozwija się bardzo rzadko u psów.

Opisano również nietypową (nietypową) postać nadczynności tarczycy u psów:

  • słaby apetyt;
  • wyczerpanie i słabość;
  • depresja

Wraz z rozwojem choroby i zaangażowaniem narządów wewnętrznych objawy mogą się nasilać. W zaawansowanych przypadkach zwierzę może umrzeć.

Rozpoznanie nadczynności tarczycy u psów

  1. Ankieta na temat historii rozwoju choroby i kontroli psa.
  2. Aby zrozumieć stan organizmu przypisano ogólną analizę krwi i moczu.
  3. Badanie krwi na obecność hormonów.
  4. Elektrokardiografia - do monitorowania układu sercowo-naczyniowego, ultradźwięków (ryc. 3) i rentgenowskich - w celu wykluczenia procesów nowotworowych i przerzutów w jamie klatki piersiowej.
  5. Inne badania opierają się na ogólnym stanie zwierzęcia.

Ryc. 3. Nadczynność tarczycy u Labradora. Ultradźwięki lewego płata tarczycy.

Podczas leczenia nadczynności tarczycy konieczne jest monitorowanie stanu psa za pomocą powtarzanych badań, niektórych testów laboratoryjnych (pełna morfologia, poziomy hormonów) co 2-3 tygodnie, przynajmniej przez pierwsze 3 miesiące, a następnie w razie potrzeby.

Leczenie nadczynności tarczycy u psów

Leczenie zależy od ogólnego stanu organizmu. Jeśli mówimy o ciężkich lub zaniedbanych przypadkach, leczenie może jedynie poprawić jakość życia psa.

Jeśli chodzi o pracę samej tarczycy, podstawowym zadaniem jest normalizacja produkcji hormonów przy użyciu specjalnych lub przeciwtarczycowych leków. Ich wybór, obliczenie dawki i częstość podawania może być przepisane jedynie przez lekarza weterynarii na podstawie wyników badania. Właściciel musi zapoznać się z możliwymi działaniami niepożądanymi każdego leku, a w przypadku jego opracowania lek jest anulowany i wybierany jest zamiennik.

Jako alternatywną metodę specjalista może sugerować chirurgiczne usunięcie tarczycy. Ważne jest, aby znać konsekwencje: organizm potrzebuje homonimii, co oznacza, że ​​konieczne jest utrzymanie poziomu jej we krwi przez całe życie z lekami w postaci zastrzyków lub tabletek.

Jeśli przyczyną nadczynności tarczycy u psa jest guz, wówczas strategia leczenia jest określana przez onkologa.

Równolegle leczenie chorób współistniejących (serce, przewód pokarmowy itp.).

Profilaktyka nadczynności tarczycy u psów

Profilaktyka nadczynności tarczycy u psów nie jest obecnie opracowywana.

Rokowanie w nadczynności tarczycy u psów

W przypadku tej choroby rokowanie jest korzystne w przypadku:

  • jeśli nadczynność tarczycy u psa nie jest skomplikowana z powodu poważnych chorób innych narządów lub procesu nowotworowego;
  • jeśli właściciel dokładnie spełnia wszystkie zalecenia weterynarza. Samo leczenie w takiej sytuacji jest drogą do bolesnej śmierci zwierzęcia.
  • w złośliwych nowotworach tarczycy z przerzutami do innych narządów;
  • z ogólnym ciężkim stanem zwierzęcia.

Nadczynność tarczycy u psa może rozwijać się w ukryciu z upływem czasu, prawidłową diagnozę można postawić jedynie po wszechstronnym badaniu; Prognozy dla zwierzęcia są określone przez ogólny stan.

Objawy i metody leczenia nadczynności tarczycy u psów i kotów

Nadczynność tarczycy u zwierząt domowych jest chorobą tarczycy, której towarzyszy zwiększona produkcja jej hormonów. W tym stanie patologicznym obserwuje się wysokie stężenie tyroksyny i trijodotyroniny. Naruszenie to prowadzi do znacznego wzrostu procesów metabolicznych, co negatywnie wpływa na pracę wszystkich narządów i układów w organizmie zwierzęcia.

Ogólny opis choroby

Nadczynność tarczycy u psów jest dość rzadka. Badania pokazują, że najczęściej tylko jedna osoba jest chora na 150-500 zdrowych, w zależności od rasy i obecności innych niekorzystnych czynników. Duże i średnie psy są bardziej podatne na nadczynność tarczycy. Małe rasy mają niskie ryzyko rozwoju tej choroby. Nie obserwuje się przynależności seksualnej do występowania nadczynności tarczycy u psów.

Występuje również nadczynność tarczycy u kotów. Dotyczy zwierząt w wieku 8 lat. Przede wszystkim diagnozuje się ją u osób w wieku 12-13 lat. Choroba dotyczy jednakowo obu płci. Na jego przebieg nie wpływa również rasa kota.

Przyczyny choroby

Wrodzona nadczynność tarczycy rozwija się, jeśli podczas ciąży płodu ciało zwierzęcia zostało poważnie uszczuplone. Doprowadziło to do zaburzeń metabolicznych w ciele matki, które spowodowały wysoki poziom hormonów tarczycy u nowonarodzonego szczeniaka lub kotka.

Po urodzeniu zwierzęcia następuje intensywny wzrost wszystkich tkanek, co wymaga wielu składników odżywczych i substancji biologicznie czynnych. Im większe wyczerpanie matki, tym większa potrzeba noworodka. Dlatego w wieku 4 miesięcy mają niedobór hormonów tarczycy, co prowadzi do niedoczynności tarczycy. Jest to przeciwieństwo nadczynności tarczycy.

Również wrodzona postać choroby rozwija się w obecności procesów autoimmunologicznych w ciele zwierzęcia. W rezultacie jego układ odpornościowy zaczyna wytwarzać przeciwciała, które niszczą tarczycę i niekorzystnie wpływają na pracę i stan wszystkich narządów i układów.

Nabyta nadczynność tarczycy może wystąpić z następujących powodów:

  • wprowadzenie do organizmu psa lub kota nadmiaru hormonów tarczycy;
  • pojawienie się złośliwego guza tarczycy, który jest zależny od hormonów. Nazywa się rakiem tarczycy. Taki guz jest bardzo rzadki;
  • obecność chorób przysadki mózgowej;
  • ciąża;
  • rozwój przewlekłych procesów zapalnych, które stopniowo niszczą tkankę tarczycy. W rezultacie pozostałe komórki wytwarzają ogromną ilość hormonów tarczycy;
  • nadmiar jodu w ciele zwierzęcia.

Główną przyczyną prowadzącą do rozwoju nadczynności tarczycy u zwierząt jest łagodny rozrost lub gruczolak tarczycy. Towarzyszy temu znaczny wzrost ciała, który ma wygląd kiści winogron. W 70% przypadków występują dwa płaty gruczołu tarczowego.

Objawy nadczynności tarczycy

Objawami nadczynności tarczycy u zwierząt są:

  • istnieje znacząca zmiana w zachowaniu. Zwierzę staje się bardziej niespokojne, okresy podniecenia przeplatają się z letargiem. Kot lub pies mogą wykazywać wcześniej nietypową agresję;
  • gwałtowny spadek masy, któremu towarzyszy nadmierne wchłanianie pokarmu;
  • wzrasta liczba skurczów serca;
  • istnieje naruszenie procesu trawienia;
  • wzrasta temperatura ciała;
  • jest drżenie kończyn;
  • zwierzę pije dużo płynu;
  • kot lub pies traci włosy, pazury gęstnieją;
  • jest oczodołem (ściskając gałkę oczną do przodu). Jest to oznaką rozwoju choroby Grave'a;
  • istnieje powiększenie gruczołu tarczowego, które jest odczuwane na omacywaniu szyi;
  • częste oddawanie moczu;
  • czasami występuje wzrost ciśnienia krwi, co może spowodować nagłą utratę wzroku u zwierzęcia.

Diagnoza choroby

Nadczynność tarczycy u kotów i psów objawia się w taki sam sposób, jak przewlekła niewydolność nerek, choroba wątroby lub nowotwór. Te stany patologiczne należy wykluczyć podczas diagnozy zwierzęcia. Badanie kota lub psa powinno obejmować:

  • ogólna analiza krwi i biochemia;
  • określenie poziomu hormonów tarczycy (ogółem T4);
  • test moczu

W niektórych przypadkach pokazywane jest prześwietlenie klatki piersiowej, EKG, coprogram.

Po otrzymaniu wyniku ogólnego badania krwi, zmiany liczby czerwonych krwinek, hematokryt nie występuje. Macrocytozę obserwuje się w piątej części zwierząt. Znaczne stężenie hormonów tarczycy przyczynia się do uwalniania znacznej ilości erytropoetyny, która z kolei zwiększa makroerytrocyty. Możesz także zidentyfikować stan, który jest scharakteryzowany jako stresujący leukogram.

Analizując analizę biochemiczną krwi, wpada w oko wysoka aktywność enzymów wątrobowych, fosfatazy alkalicznej. Zmiany te są jednak scharakteryzowane jako niewielkie. Jeśli nieprawidłowości są znaczące, należy wziąć pod uwagę powiązane choroby. W badaniu elektrolitów w większości przypadków nie ma negatywnych zmian. Nadczynności tarczycy często towarzyszy wzrost stężenia mocznika, kreatyniny.

W większości przypadków do dokładnej diagnozy wystarczy określić poziom tyroksyny we krwi zwierzęcia. Obecność choroby wskazuje na wzrost stężenia tego hormonu. Jeśli po analizie zostaną znalezione wskaźniki, które są w górnej granicy normy, konieczne jest powtórzenie badania po 2-6 tygodniach. Wynik ten może wskazywać na obecność powiązanych patologii.

Leczenie choroby

Leczenie nadczynności tarczycy u zwierząt powinno mieć na celu zmniejszenie poziomu hormonów tarczycy.

Można to zrobić na kilka sposobów:

  • radioterapia radioaktywnym jodem. Jest to najbardziej skuteczny zabieg. Trudności z przeprowadzeniem tej procedury wiążą się z ograniczonym wsparciem technicznym klinik weterynaryjnych;
  • leczenie chirurgiczne. Prowadzi to do pozytywnego wyniku i pozwala całkowicie pozbyć się niepokojących objawów. Podczas zabiegu chirurg wymaga pewnego doświadczenia, którego nie zawsze można uzyskać. Z powodu nieprawidłowego usunięcia gruczołu tarczowego obserwuje się hipokalcemię w przypadku przypadkowego uszkodzenia gruczołów przytarczycznych. Na liście powikłań pooperacyjnych znajduje się także rozwój zespołu Hornera, porażenie krtani;
  • terapia lekowa. Jest to najczęstsza metoda leczenia, która jest przeprowadzana przez długi czas. W większości przypadków stosuje się leki na bazie tiomocznika, które hamują wytwarzanie hormonów tarczycy. Lekarze weterynarii stosują następujące leki - karbimazol, metymazol, tiamazol i inne. Dość często stosowano leki z grupy beta-blokerów w celu wyeliminowania objawów serca.

W leczeniu nadczynności tarczycy u zwierząt rokowanie jest korzystne (przy braku poważnych chorób towarzyszących). Bardzo ważne jest również, aby właściciel w pełni przestrzegał zaleceń lekarza weterynarii. W przeciwnym razie skuteczność leczenia wyniesie zero. Rokowanie nadczynności tarczycy jest niekorzystne w rozwoju procesów złośliwych u psa lub kota. Również regeneracja i poprawa stanu zwierzęcia nie występuje w ogólnym ciężkim stanie zwierzęcia.

  1. Murray R., Grenner D., Human biochemistry // Biochemia wewnątrz- i międzykomórkowej komunikacji człowieka. - 1993. - str. 181-183, 219-224, 270.
  2. Sergeeva, G. K. Odżywianie i ziołolecznictwo podczas menopauzy / G. K. Sergeyeva. - M.: Phoenix, 2014. - 238 c
  3. Naumenko EV, Popova.PK, Serotonina i melatonina w regulacji układu hormonalnego. - 1975. - str. 4-5, 8-9, 32, 34, 36-37, 44, 46.
  4. Grebenshchikov Yu.B., Moshkovsky Yu.Sh., Bioorganic Chemistry // Właściwości fizyczne i chemiczne, struktura i funkcjonalna aktywność insuliny. - 1986. - str.296.
  5. Przewodnik dla lekarzy ratunkowych. pomoc. Edytowane przez V.A. Michajłowicz, A.G. Miroshnichenko. 3. edycja. SPb, 2005.
  6. Teppermen J., Teppermen H., Fizjologia metabolizmu i układu hormonalnego. Kurs wprowadzający. - Per. z angielskiego - M: Mir, 1989. - 656 p.; Fizjologia. Podstawy i systemy funkcjonalne: przebieg wykładów / wyd. K.V. Sudakova. - M.: Medycyna. - 2000. -784 s.;
  7. Popova, Julia Kobiece choroby hormonalne. Najbardziej skuteczne metody leczenia / Julia Popova. - M: Krylov, 2015. - 160 c

Położnik-ginekolog, dr, DonNMU im. M. Gorky. Autor licznych publikacji na 6 stronach przedmiotów medycznych.

Przeciwwskazania L karnityny i skutki uboczne

Śmierć w miażdżycy tętnic