Zespół acetylenowy u dzieci. Co lekarze milczą

Właściwe traktowanie acetonem. Zespół acetoniczny - powikłania i konsekwencje. Pierwsza pomoc dla dziecka z podwyższonym acetonem.

Zespół acetylenowy (AS) to zespół zaburzeń, które powodują zaburzenia metaboliczne w ciele dziecka. Przyczyną tego zespołu jest zwiększona ilość ciał ketonowych we krwi. Ciała ketonowe są produktami niepełnego utleniania tłuszczu. Zespół acetylotonowy przejawia się stereotypowymi powtarzającymi się epizodami wymiotów z acetonemią i na przemian okresami pełnego samopoczucia.

Objawy choroby pojawiają się za dwa lub trzy lata. Bardziej wyraźny u pacjentów w wieku od siedmiu do ośmiu lat, a przed ukończeniem 12. roku życia przechodzi.

Zespół acetylenowy mkb 10 - R82.4 Acetonuria

Zespół acetoniczny: porady lekarza

W zespole acetonemicznym u dzieci lekarz pediatra twierdzi, że jest to sygnał z organizmu dotyczący końca stężenia glukozy we krwi. Zabieg to bogaty i słodki napój. Wystąpiły wymioty wywołane acetylemią - dożylne podanie glukozy lub wstrzyknięcie leku przeciwwymiotnego, po czym podlać dziecko.

Dlaczego aceton wzrasta u dzieci? 8 najważniejszych powodów

Głównym powodem jest wzrost stężenia kwasu octowego i acetonu we krwi, co prowadzi do kryzysu acetonemicznego. Jeśli takie przypadki często się powtarzają, choroba zaczyna się.

Przyczyny wzrostu zawartości acetonu w organizmie u dzieci są następujące:

  1. Skazy neuro-zapalenia stawów
  2. Stres
  3. Stres emocjonalny
  4. Infekcje wirusowe
  5. Niezrównoważone odżywianie
  6. Post
  7. Przejadanie się
  8. Nadmierne spożycie białka i tłustych potraw

Objawy podwyższonego poziomu acetonu u dziecka

Podwyższony poziom acetonu w ciele dziecka powoduje zatrucie i odwodnienie. Objawy podwyższonego acetonu:

  • zapach acetonu z ust dziecka
  • ból głowy i migrena
  • brak apetytu
  • wymioty
  • nieprzyjemny zapach kwaśnych i zgniłych jabłek
  • utrata masy ciała
  • zaburzony sen i psychoneuroza
  • blady kolor skóry
  • osłabienie całego ciała
  • senność
  • podwyższona temperatura do 37-38 stopni
  • ból jelit

Temperatura acetonem u dziecka

Chorobie towarzyszy wzrost temperatury dziecka do 38 lub 39 stopni. Jest to spowodowane toksycznością organizmu. Temperatura zmienia się znacznie wyżej. Zbliża się 38 - 39 stopni. Lęk pojawia się, gdy po raz pierwszy się pojawia. Chore dziecko jest pilnie hospitalizowane w placówce medycznej w celu opieki medycznej.

Dyskusje w Internecie na temat temperatury dziecka z acetonem

Obniżenie temperatury czasami wskazuje na to, że kryzys acetonemowy ustał.

Zespół acetylenowy u dzieci i dorosłych. Objawy i ich różnice

Zespół acetoniczny u dzieci charakteryzuje się różnymi objawami patologicznymi, które występują w dzieciństwie i występują w organizmie z powodu dużej akumulacji ciał ketonowych w osoczu krwi.

"Ciała ketonowe" - grupa substancji do wymiany produktu, powstająca w wątrobie. W prostych słowach: zaburzenie metaboliczne, w którym żużle nie są usuwane.

Objawy i objawy choroby u dzieci:

  1. Częste nudności
  2. Wymioty
  3. Zmęczenie psychiczne
  4. Letarg
  5. Bóle głowy
  6. Ból stawów
  7. Ból brzucha
  8. Biegunka
  9. Odwodnienie
Objawy pojawiają się pojedynczo lub w połączeniu.

Zespół acetonimiczny u dzieci ma dwa rodzaje:

  • pierwotny - w wyniku niezrównoważonego odżywiania.
  • wtórne - z infekcjami, chorobami endokrynologicznymi, a także na tle nowotworów i zmian chorobowych ośrodkowego układu nerwowego.

Stwierdzono także pierwotny idiopatyczny zespół acetonemiczny u dzieci. W tym przypadku głównym mechanizmem prowokacyjnym jest czynnik dziedziczny.

Zespół acetonimiczny u dorosłych występuje z naruszeniem bilansu energetycznego białka. Nagromadzenie nadmiernie dopuszczalnej ilości acetonu, prowadzące do zatrucia organizmu. Objawy i objawy są podobne do objawów zespołu acetonem dziecięcego, a z ust pochodzi zapach acetonu. Przyczyny rozwoju:

  1. cukrzyca typu II
  2. niewydolność nerek
  3. zatrucie alkoholem
  4. poszczenie
  5. stres

Wniosek: u dzieci choroba występuje z powodu chorób wrodzonych lub zakaźnych. Dorośli nabywają chorobę w wyniku czynników zewnętrznych.

Konsekwencje i powikłania niewłaściwego leczenia

Przy odpowiednim leczeniu kryzys tej choroby przebiega bez komplikacji.

Przy niewłaściwym leczeniu dochodzi do kwasicy metabolicznej - utleniania wewnętrznego środowiska organizmu. Istnieje pogwałcenie pracy ważnych narządów. Dziecko stoi w śpiączce acetonowej.

Dzieci, które cierpiały na tę chorobę w przyszłości cierpią z powodu kamieni żółciowych, dny moczanowej, cukrzycy, otyłości, przewlekłych chorób nerek i wątroby.

Rozpoznanie zespołu acetonemicznego

Zespół acetoniczny, którego rozpoznanie pojawia się po zbadaniu przez lekarza, jest wykrywany tylko u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Aby dojść do wniosku, lekarz prowadzący opiera się na historii pacjenta, skargach, badaniach laboratoryjnych.

Na co należy zwracać uwagę:

  1. Długie wymioty zawierające ślady żółci, krwi
  2. Nudności trwają od dwóch godzin do kilku dni
  3. Analizy, które nie wykazują istotnych odchyleń od normy
  4. Obecność lub brak innych chorób

Korespondencja w Internecie

Jaki lekarz leczy zespół acetonemiczny?

Przede wszystkim zwracamy się do pediatry. Ponieważ zespół acetonemiczny jest chorobą wieku dziecięcego, więc lekarz jest dzieckiem. Lekarz przepisze badanie przez psychoterapeutę, gastroenterologa, badanie ultrasonograficzne lub zaleci przeprowadzenie masażu dziecięcego.

Jeśli zespół acetonemiczny u dorosłych, skonsultuj się z endokrynologiem lub terapeutą.

Pierwsza pomoc dla dziecka z podwyższonym acetonem

Wymioty odwadniają ciało. Dzieci często cierpią na wymioty. Dorośli mogą również mieć nudności i wymioty, jeśli nie monitorują swojej diety, są stale pod wpływem stresu.

Działania przed hospitalizacją:

  • dać pacjentowi pić słodką herbatę lub roztwór glukozy i 1% napoju gazowanego co 15 minut przy pierwszym znaku
  • natychmiast hospitalizować pacjenta, jeśli ma on acetonemiczne wymioty
  • pić waleriana. Uspokaja układ nerwowy i stabilizuje jego stan.

Leczenie zespołu acetonemowego w domu

  1. Pozbywamy się zbędnych elementów rozpadu za pomocą alkalicznej lewatywy. Przygotowanie roztworu - łyżeczka sody rozpuszczona w 200 mililitrach oczyszczonej wody
  2. Pijemy leki do wewnętrznego nawodnienia - "Węgiel aktywny", "Enterosgel", "Regidron", "ORS-200", "Glukosolan" lub "Oralit"
  3. Uzupełnij utracone płyny, ponieważ ciało jest odwodnione z powodu silnych wymiotów - silnej słodzonej herbaty cytrynowej lub niegazowanej wody mineralnej. Odmłodzimy dziecko ciepłym napojem co 5-10 minut małymi łykami w ciągu dnia.
  4. Częściej stosujemy do piersi dziecka karmionego piersią.
  5. Wzbogacamy codzienną rację węglowodanami, ale całkowicie odmawiamy tłustych potraw.
  6. Jeśli posiłek wywołuje nowe impulsy wymiotne, będziesz potrzebować kroplówki z glukozą.

Niezależnie określić poziom acetonu za pomocą pasków testowych. Leczenie domowe jest dozwolone po kompleksowym badaniu.

Leczenie zespołu acetonemicznego to przede wszystkim walka z kryzysami i łagodzenie zaostrzeń.

Odzyskowi w momencie zaostrzenia choroby towarzyszy intensywna terapia. Metodę leczenia dobiera się indywidualnie w zależności od poziomu acetonu w organizmie. Zespół metaboliczny u dzieci, leczenie i profilaktyka są przeprowadzane na zalecenie lekarza i instytucji medycznych, aby wykluczyć nawroty.

Zespół acetylenowy u dziecka: leczenie wymiotów u dzieci, dieta w czasie kryzysu

Zespół acetoniczny u dzieci może przejawiać się na różne sposoby. Jednak każdy atak ma typowy objaw, który powoduje wiele dyskomfortu.

Tak więc, zespół acetonemiczny na etapie zaostrzenia ma objawy, takie jak wymioty acetonemiczne, przy których jest powtarzany i ciągły. Ponadto wymioty zaczynają się u dziecka, nie tylko po jedzeniu, ale także po wypiciu płynu. Stan ten jest bardzo poważny, ponieważ prowadzi do odwodnienia.

Oprócz ataków ciągłych wymiotów, zespół acetonemiczny objawia się zatruciem, które jest pogarszane przez odwodnienie. Co więcej, skóra pacjenta staje się blada, a nienaturalny rumieniec pojawia się na policzkach, napięcie mięśni maleje i pojawia się uczucie osłabienia.

Dziecko jest w stanie wzbudzenia, któremu towarzyszy płacz i krzyki. Zjawisko to zastępowane jest osłabieniem i sennością. W tym samym czasie błony śluzowe (oczy, usta) i skóra wysychają.

Zespołem acetonemicznym towarzyszy również podwyższona temperatura ciała - 38-39 stopni.

W niektórych przypadkach, z powodu odwodnienia i zatrucia, temperatura może osiągnąć 40 stopni. Jednak ciało dziecka wydziela nieprzyjemny zapach, przypominający zapach acetonu lub rozpuszczalnika.

Zwróć uwagę! Rodzice powinni wiedzieć, że wymioty z acetonem u dzieci nie pojawiają się bez przyczyny. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie dogłębnej analizy poprzedniego stanu i zachowania dziecka.

Z reguły wymioty acetonemiczne pojawiają się w wyniku przeciążenia emocjonalnego lub fizycznego. Często ten stan postępuje po wakacjach lub przejadaniu tłustych i słodkich potraw.

Na tle różnych chorób, takich jak przeziębienie, mogą rozwijać się wymioty acetonemiczne.

Z reguły uważni rodzice mogą rozpoznać objawy wskazujące na występowanie wymiotów. Następujące objawy wskazują, że dziecko ma kryzys acetonemiczny:

  • płaczliwość;
  • kapryśność;
  • ból brzucha;
  • odmowa jedzenia (nawet ulubione potrawy);
  • ból głowy;
  • słabość;
  • zdenerwowane lub luźne stolce;
  • zapach acetonu pochodzi z ust.

Możesz także określić zawartość acetonu w moczu za pomocą specjalnych pasków testowych.

Należy zauważyć, że doświadczeni rodzice mogą zapobiegać występowaniu zespołu acetonemicznego, dzięki czemu stan dziecka ulega znacznemu złagodzeniu, a nawet zapobiega wymiotom. W skrajnych przypadkach kryzys przejdzie szybko i łatwo, bez komplikacji.

Co powinno być pierwszą pomocą dla zespołu acetonemicznego u dzieci?

W przypadku wystąpienia kryzysu u dziecka konieczne jest niezwłoczne podjęcie działań w celu poprawy stanu zdrowia pacjenta. Ci rodzice, którzy nie mają doświadczenia w zatrzymywaniu syndromów, powinni zostać wezwani do domu lekarza. W szczególności nie można obejść się bez pomocy medycznej, jeśli atak acetonemiczny nastąpił u bardzo małego dziecka (1-4 lat).

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, musisz wezwać karetkę pogotowia, ponieważ zespół acetonematyczny jest często mylony z różnymi chorobami zakaźnymi, które są bardzo niebezpieczne. A lekarz, który przyszedł na wezwanie, ustali, czy istnieje potrzeba hospitalizacji i powołania dodatkowej terapii.

Początkowe leczenie polega na wysuszeniu dziecka, to znaczy, musi wypić dużą ilość płynu. Doskonałym remedium będzie słodka mocna herbata, jednak należy pić powoli i małymi łykami, aby nie wywoływać wymiotów.

Podawanie płynów w porcjach jest dobrze przyswajane przez organizm, a duża ilość zużywanej wody może powodować wymioty. W tym przypadku temperatura herbaty lub kompotu powinna być równa temperaturze ciała lub być nieco niższa. W przypadku silnych wymiotów zaleca się picie zimnej, ale nie lodowatej wody.

Jeśli dziecko ma chęć do jedzenia, możesz dać mu kawałek czerstwego chleba lub białych krakersów. Ale jeśli pacjent nie chce jeść, nie musisz go zmuszać.

Przy normalnej absorpcji płynu pacjentowi można podać ziołowy wywar z oregano lub mięty pieprzowej lub można mu podać ciepłą wodę mineralną bez gazu.

Należy również przestrzegać specjalnej diety, w tym przecierów warzywnych i owocowych oraz sfermentowanych napojów mlecznych.

Leczenie

Zespół acetylotonowy u dzieci jest leczony w dwóch głównych obszarach:

  • leczenie napadów acetonowych, w tym zatrucia i wymioty;
  • proces leczenia i rehabilitacji pomiędzy atakami w celu zmniejszenia częstości i złożoności zaostrzeń.

Leczenie podczas ataków jest bardzo aktywne i intensywne. Technika jest wybierana w zależności od konkretnej sytuacji i stężenia acetonu w moczu w okresie zaostrzenia. W przypadku wystąpienia napadów łagodnych do umiarkowanych z acetonem do 2 krzyży, leczenie można przeprowadzić w domu, ale pod kontrolą lekarską i rodzicielską, aw szczególnie trudnych sytuacjach pacjent jest hospitalizowany.

Z reguły kryzys acetonemiczny leczy się, zapobiegając odwodnieniu i zapełniając utratę płynów po długotrwałych wymiotach.

Terapia ma również na celu wyeliminowanie toksycznego wpływu ciał ketonowych na organizm dziecka (w szczególności na układ nerwowy) oraz eliminację samych wymiotów.

Ponadto obserwuje się specjalną dietę, aw niektórych przypadkach stosuje się dodatkowe metody terapeutyczne.

Specjalna dieta jest podawana każdemu dziecku, które ma kryzys acetonemiczny wraz z wymiotami. Przede wszystkim w diecie dzieci powinny znajdować się lekkie węglowodany (cukier, glukoza) i intensywne picie. Jednak spożycie tłustych produktów żywnościowych powinno być ograniczone.

Na pierwsze objawy zespołu powinien natychmiast otpaivat dziecko. Oznacza to, że musi otrzymać ciepły napój, którego objętość waha się od 5-15 ml. Konieczne jest picie płynu co 5-10 minut, aby zatrzymać pragnienia wymiotne.

Zwróć uwagę! Otpaivat dziecko lepiej alkaliczna woda mineralna (niegazowana) lub mocna słodka herbata.

W początkowej fazie choroby apetyt pacjenta maleje, dlatego nie należy karmić go zbyt mocno. Cierpi wystarczająco, jeśli zje jakieś ciastka lub krakersy. Gdy wymioty zostaną zatrzymane (drugi dzień), dziecko może być karmione płynną owsianką ryżową, gotowaną w wodzie i bulionem warzywnym. W takim przypadku porcje powinny być małe, a przerwa między stosowaniem żywności powinna zostać zmniejszona.

Dla niemowląt dostępna jest specjalna dieta. Dziecko powinno być nakładane na pierś tak często, jak to możliwe, a dzieci karmione piersią powinny otrzymać płynną mieszankę, płatki i podlewać tak często, jak to możliwe.

Jeśli wymioty ustąpią, a organizm zaczyna normalnie przyswajać jedzenie, wówczas menu dla dzieci można stopniowo rozszerzać, dodając do niego pokarmy zawierające węglowodany:

  1. kotlety lub ryby na parze;
  2. kasza gryczana;
  3. płatki owsiane;
  4. pszenica owsianka.

Aby zapobiec występowaniu napadów w przyszłości, po ich zaprzestaniu należy przestrzegać określonej diety. Dziecko nie może być karmione:

  • cielęcina;
  • skórka kurczaka;
  • siodło;
  • pomidory;
  • smalec i inne tłuste pokarmy;
  • wędzone mięso;
  • żywność w puszkach;
  • bogate buliony;
  • rośliny strączkowe;
  • kawa;
  • czekolada

Preferowane powinny być produkty mleczne, zboża, ziemniaki, owoce, jaja i warzywa.

Głównym problemem związanym z kryzysem acetonowym jest odwodnienie, dlatego leczenie powinno być kompleksowe. W przypadku łagodnego i umiarkowanego acetonemii (1-2 krzyżyki acetonu w moczu) wystarczy ustne nawodnienie (lutowanie) za pomocą dodatkowych procedur.

Pierwszą rzeczą do usunięcia nadmiaru acetonu i innych zanieczyszczeń i wykonać oczyszczający lewatywy jak soda neutralizuje ciała ketonowe oraz oczyszcza jelita, co poprawia stan dziecka. Z reguły ta procedura jest przeprowadzana przy użyciu roztworu alkalicznego. Przepis na jego przygotowanie jest prosty: 1 łyżeczka. soda rozpuszcza się w 200 ml ciepłej wody.

Po przeprowadzeniu takiego leczenia dziecko należy leczyć wprowadzeniem płynu z obliczeniem 100 ml na 1 kg masy ciała. I po każdym wymianie, musi pić do 150 ml płynu.

W każdym przypadku wybór płynu należy omówić z lekarzem. Jeśli jednak nie ma możliwości skonsultowania się z lekarzem, konieczne jest samodzielne rozwiązanie. Co 5 minut dziecko musi wypić 5-10 ml płynu z łyżki.

Jako napój, idealna ciepła słodka herbata z cytryną lub miodem, roztwór sody, niegazowana alkaliczna woda mineralna. Możesz również skorzystać z rozwiązań do nawadniania doustnego, jeśli są one w apteczce domowej.

Torebkę tego narzędzia rozpuszcza się w 1 litrze wody, a następnie wypija z łyżki w ciągu dnia. Optymalne preparaty dla dziecka to "ORS-200", "Oralit", "Glukosolan" lub "Regidron".

Terapia między atakami

Dziecko, u którego zdiagnozowano kryzys acetonemiczny, pediatra rejestruje i regularnie monitoruje jego stan. Leczenie profilaktyczne jest również zalecane, nawet w przypadku braku napadów.

Przede wszystkim lekarz dostosowuje dietę dzieci. Ten aspekt jest bardzo ważny, ponieważ dieta powinna być ograniczona, tak jak w przypadku przejadania się i regularnego spożywania niedozwolonych pokarmów, stan pacjenta może się pogorszyć, a wymioty wystąpią ponownie.

Ponadto lekarz przepisuje witaminę dwa razy w roku, często jesienią i wiosną. Ponadto, dla dziecka będzie użyteczne leczenie sanitarne.

Aby poprawić funkcjonowanie wątroby, mającą na celu neutralizację ciał ketonowych, lekarz przepisuje przyjmowanie substancji lipotropowych i hepatoprotektorów. Leki te pomagają wątrobie w normalizacji metabolizmu tłuszczu i poprawieniu jego funkcjonowania.

Jeśli w analizie kału wystąpi zmiana wskazująca na wadliwe funkcjonowanie trzustki, lekarz przepisze przebieg enzymów. Czas trwania takiego leczenia wynosi od 1 do 2 miesięcy.

Dziecko z wysokim pobudliwością układu nerwowego jest przepisywane na leczenie, w tym leki na bazie matki i waleriany, przyjmowanie herbatek uspokajających, kąpiele lecznicze i masaże. To leczenie powtarza się kilka razy w roku.

Aby stale monitorować stężenie acetonu w moczu w kiosku apteki, można kupić paski testowe. Analiza moczu acetonu powinna być przeprowadzona w pierwszym miesiącu po wystąpieniu zespołu acetonemicznego. A jeśli rodzice podejrzewają, że poziom acetonu u dziecka jest obniżony z powodu stresu i chorób nieżytowych, w razie potrzeby przeprowadzane jest badanie.

Jeśli test określa obecność acetonu w moczu, możesz natychmiast przejść do wszystkich powyższych procedur, aby stan dziecka był stabilny i nie pojawiły się wymioty. Przy okazji paski testowe pozwalają również monitorować skuteczność terapii.

Niestety kryzys acetonemiczny może wywołać dalszy rozwój cukrzycy. Dlatego dzieci z takimi patologiami endokrynolog stawia na rejestrację. Co roku dziecko jest badane w celu ustalenia poziomu glukozy we krwi.

Po odpowiednim leczeniu i późniejszym wyleczeniu, ataki acetonematyczne ustępują w wieku 12-15 lat. Ale dzieci, które przeżyły kryzys, mogą rozwinąć wiele chorób (dystonia, kamienie żółciowe, nadciśnienie itp.).

Takie dzieci powinny znajdować się pod stałym nadzorem medycznym i rodzicielskim, w szczególności ze względu na zwiększoną pobudliwość nerwową i ciągłe ataki. Są one regularnie badane przez lekarzy i poddawane badaniom lekarskim w celu szybkiego rozpoznania początku zespołu lub rozwoju powikłań.

Ponadto, aby uniknąć konsekwencji, konieczne jest zapobieganie ARVI i przeziębieniom. Tak więc, przestrzeganie wszystkich instrukcji lekarskich i poddanie się kryzysowi dietetycznemu u dziecka może ustąpić na zawsze.

Zespół acetylenowy u dzieci

Częste nudności, wymioty, wyjątkowo słaby apetyt - wielu rodziców zna te objawy u swoich dzieci. W ten sposób manifestuje się zespół acetonemu. Ktoś jeszcze nie słyszał o takiej chorobie. Należy zauważyć, że ten stan występuje zwykle tylko u dzieci. Ale najpierw wszystko.

Objawy kryzysu acetonemicznego u dzieci

Zespół acetoniczny (zwany dalej AU) jest stanem organizmu, w którym syntetyzowana jest nadmierna ilość ciał ketonowych. Charakteryzuje się pojawieniem się częstych kryzysów acetonemicznych.

Objawiają się one następującymi objawami:

  • Dziecko ma zapach acetonu z ust. Ten sam zapach pochodzi ze skóry dziecka i jego moczu.
  • Obecność wymiotów, które mogą wystąpić więcej niż 3-4 razy, zwłaszcza gdy próbujesz coś wypić lub zjeść. Wymioty mogą wystąpić w ciągu pierwszych 1-5 dni.
  • Odwodnienie i zatrucie, blada skóra, pojawienie się niezdrowego rumienia.
  • Brak apetytu.
  • Wzrost temperatury ciała (zwykle do 37,50С-38,50С).
  • Zaraz po rozpoczęciu kryzysu dziecko jest niespokojne i pobudzone, po czym staje się ospałe, senne i słabe. Niezwykle rzadko, ale mogą wystąpić drgawki.
  • Pogorszenie jakości tonacji serca, arytmii i tachykardii.
  • W żołądku występuje ból skurczowy, opóźniony stolec, nudności (spastyczny zespół brzucha).

Charakter występowania

Zespół acetylowy zaczyna tworzyć się z powodu braku w organizmie takiej substancji jak glukoza. Ponieważ organizm dziecka rozwija się bardzo intensywnie, stale potrzebuje energii, którą trzeba gdzieś zabrać. Bezpośrednim źródłem energii jest glukoza.

Jeśli nagle zniknie (z powodu zaburzeń procesów metabolicznych), organizm przejdzie na zapasy glikogenu. Jednak u dzieci zapasy te są bardzo rzadkie, a tłuszcz staje się w związku z tym głównym źródłem glukozy. W procesie syntezy tej właśnie energii rozpada się na jedną cząsteczkę acetonu i trzy cząsteczki glukozy. Aby być bardziej precyzyjnym, zauważamy, że oprócz glukozy i acetonu również syntetyzuje się tu kwas beta-hydroksymasłowy i kwas acetooctowy.

To tutaj powstaje aceton w ciele. Oczywiście w dorosłym dojrzałym organizmie cząsteczki acetonu będą rozdzielane przez specjalne enzymy. Jednak dzieci nie mają jeszcze takich enzymów. Okazuje się, że stężenie acetonu w ciele dziecka wzrasta. W trakcie choroby (trzeciego lub czwartego dnia) organizm wciąż zaczyna wytwarzać niezbędne enzymy. Piątego dnia dziecko zwykle zaczyna się odzyskiwać. Niemniej jednak, jeśli niezbędne środki nie zostaną podjęte na czas, wtedy wszystko może się skończyć bardzo źle (nawet śmiertelnie). Chodzi o krytyczne odwodnienie.

Rodzaje i przyczyny zespołu acetonemicznego

  1. głośniki idiopatyczne (pierwotne),
  2. drugi głośnik.

Typ idiopatyczny (pierwotny) jest typowy dla dzieci w wieku od jednego do siedmiu lat (do maksymalnie trzynastu), które mają budowę typu neuro-artretycznego. Takie dzieci mają skłonność do zwiększonej pobudliwości i szybkiego wyczerpywania się układu nerwowego. Mają także niewystarczające enzymy wątrobowe, upośledzony metabolizm węgla i tłuszczu, regulację metabolizmu endokrynnego, mechanizm ponownego wykorzystania kwasu mlekowego i moczowego.

Dziecko z podobnym naruszeniem konstytucji ma:

  • szczupła budowa
  • niespokojny sen
  • nadmierna lękliwość.

Jednak rozwija się lepiej i szybciej niż inne dzieci w dziedzinie zdrowia psychicznego. Wyjaśnia to fakt, że takie dziecko wcześniej utworzyło i poprawiło mowę, pamięć, jest bardzo ciekawe.

Różne czynniki mogą powodować kryzys acetonemiczny:

  • silny strach
  • fizyczne przepięcie
  • stres emocjonalny
  • ból
  • stres,
  • hiperinsolation
  • naruszenie zrównoważonej diety (spożywanie zbyt dużej ilości tłuszczu i białka).

Czasami nawet nadmiernie pozytywne emocje mogą powodować ten stan. Aceton w podwyższonym stężeniu zaczyna podrażniać centrum wymiotowania mózgu, co powoduje obfite wymioty.

Wtórny zespół acetonemiczny u dzieci występuje na tle choroby podstawowej.

Choroby te obejmują przede wszystkim:

  • cukrzyca
  • tyreotoksykoza,
  • zakaźna toksyna,
  • urazy głowy,
  • penetracja toksyn w wątrobie,
  • niedokrwistość hemolityczna,
  • poszczenie

Konsekwencje

Wcześniej nie było wiadomo, jak można leczyć tę chorobę. Kiedy wciąż nie wiedzieli o kroplomierzach z roztworem glukozy, dziecko zostało sam na sam z kryzysem. Albo po czterech dniach wymiotów zaczął odzyskiwać siły i przywracać siły, albo umarł. W końcu, gdy nadejdzie kryzys, dziecko nie może być pijane ani karmione, co prowadzi do odwodnienia.

Ponadto, w wyniku choroby u dzieci, poziom cukru we krwi może znacznie się obniżyć - prowadzi to do utraty przytomności. Tak więc, jeśli doskonale zdrowe dziecko może pozostać głodne przez trzy dni bez konsekwencji, wówczas dziecko cierpiące na zespół acetonemowy, nawet w doskonałym stanie, nie będzie mogło wytrzymać dłużej niż osiemnaście godzin bez jedzenia. Jeśli cukrzyca nadal występuje, post staje się krytycznie niebezpieczny, ponieważ ciało może zapaść w śpiączkę.

Leczenie zespołu acetonemicznego u dzieci

Podczas podstawowego AS, istota leczenia sprowadza się do następujących działań:

  • Przy pierwszych objawach (silny zapach acetonu z moczu i ust) dziecko musi podać glukozę. Odpowiedni jest również wywar z rodzynek - glukoza jest z niej absorbowana bardzo szybko, znacznie szybciej niż ze zwykłego kompotu owocowego.
  • Jeśli jednak kryzys się rozpoczął (pojawiły się wymioty), pacjent zaczyna oczyszczać jelita. Aby to zrobić, użyj 1% -2% roztworu sody, adsorbentu (na przykład węgla aktywowanego).
  • Co dziesięć minut dziecko próbuje pić w małych ilościach - co najmniej jedną łyżeczkę. Do tego doskonale nadają się kompoty z suszonych owoców, słodkiej herbaty cytrynowej, alkalicznej niegazowanej wody mineralnej (Borjomi, Polyana Kvasova, Luzhanskaya, Mirgorodskaya).
  • Jeśli wymioty będą się powtarzać po trzech godzinach, musisz wezwać karetkę pogotowia i hospitalizować dziecko. W szpitalu do dziecięcej kroplówki dostanie się 10% roztwór glukozy.

Leki przepisują:

  • rehydron (proszek jest rozcieńczany ciepłą wodą i podawany małymi porcjami do wypicia w krótkich odstępach),
  • Drotaverinum,
  • enterosgel

Jeśli dziecko chce jeść, pierwszego dnia może otrzymać tylko krakersy. Ogólnie rzecz biorąc, przy tej chorobie niezwykle ważne jest przestrzeganie ścisłej diety. Całe jedzenie powinno być beztłuszczowe i lekkostrawne. Istnieją specjalne tabele zawierające listę wszystkich produktów, które dziecko może jeść, i wszystko, czego absolutnie nie może.

To, w jaki sposób drugorzędna AS będzie leczona, będzie określone wyłącznie przez lekarza. Przecież tutaj główne zadanie - wyleczyć przyczynę pojawienia się syndromu - pewną chorobę.

Metody zapobiegania

Rodzice, których dziecko jest podatne na pojawienie się tej choroby, powinni mieć glukozę, preparaty fruktozowe w zestawie pierwszej pomocy. Również na rękę powinny zawsze być suszone morele, rodzynki, suszone owoce. Żywność dla niemowląt powinna być ułamkowa (5 razy dziennie) i zrównoważona. Jak tylko pojawi się jakakolwiek oznaka wzrostu acetonu, musisz natychmiast dać dziecku coś słodkiego.

Dzieci nie powinny nadmiernie przesadzać, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Codzienne spacery w przyrodzie, procedury wodne, normalny ośmiogodzinny sen, procedury hartowania są pokazane.

Między atakami dobrze jest zapobiegać kryzysom. Lepiej ćwiczyć poza sezonem dwa razy w roku.

Zespół acetylenowy u dzieci. Diagnoza i leczenie

W warunkach szybkiego rozwoju społeczno-gospodarczego społeczeństwa, który pociągnął za sobą katastrofę spowodowaną przez człowieka i katastrofę ekologiczną, pojawił się problem chorób cywilizacyjnych, które w rzeczywistości są chorobami adaptacyjnymi. Wraz z hipokinezją, otyłością, endokrynopatią, dysfunkcją wegetatywno-naczyniową, nerwicą i psychopatią, disadaptoza może również obejmować kryzysy acetonemiczne, które przejawiają się w dzieciństwie i są uważane przez większość pediatrów za zespół acetonemiczny.

Rozpoznanie zespołu acetonemicznego

Zespół Acetononiczny charakteryzuje się obecnością ciał ketonowych we krwi: acetonu, kwasu acetooctowego i kwasu b-hydroksymasłowego, które są produktami niepełnego utleniania kwasów tłuszczowych i powstają podczas rozkładu aminokwasów ketogennych. Ketonemii zawsze towarzyszy acetonuria i prowadzi do gromadzenia się ciał ketonowych w tkankach, rozwoju kwasicy metabolicznej.

Hiperketonemia u dzieci występuje znacznie częściej niż u dorosłych, co przyczynia się do zmniejszenia tolerancji na tłuszcze, intensywniejszych procesów glikolizy i lipolizy z powodu zwiększonego zapotrzebowania na energię. Należy podkreślić, że wielu chorobom u dzieci towarzyszy hiperketonemia, którą należy uznać za drugorzędny zespół acetonemiczny.
Są to: cukrzyca, niewyrównaną hipoglikemii insuliny indukowanego, cukromocz nerek, choroby glikogenu, nadczynności tarczycy, toksykozę infekcyjnego, toksycznego, uszkodzenia wątroby giperinsulizm, urazowe uszkodzenie mózgu, nowotwory mózgu w siodła, X histiocytozę, choroby Cushinga, białaczka, niedokrwistość hemolityczna, głodzenie. Obraz kliniczny zależy od choroby podstawowej, na której rozwija się ketonemia i objawy typowej lub nietypowej dny.

Pierwotny (idiopatyczny) zespół acetonemiczny występuje u 4–6% dzieci, głównie ze skazą kwasu moczowego (MD) w wieku od 1 do 12–13 lat i charakteryzuje się trwałą hiperurykemią i okresowymi kryzysami metabolicznymi (acetonemicznymi), których głównymi objawami są kwasica ketonowa (często hipoglikemia) ), hiperketonemia, acetonuria. Bardzo często (około 90% przypadków) w strukturze kryzysów dochodzi do powtarzających się wymiotów, które określa się mianem acetonetyki.
Właściwe zrozumienie cech MD pozwala na kwalifikowane podejście do rozwiązywania problemów etiopatogenezy i leczenia AS, aby uniknąć kryzysów acetonemicznych (AK).

Skaza kwasu moczowego (MD)

Skaza kwasu moczowego powinna być uważana za zespół z niedoborem enzymów, który opiera się na następujących mechanizmach: zwiększona pobudliwość układu nerwowego na wszystkich poziomach odbioru i szybkie wyczerpanie, dominujące ognisko pobudzenia zastoinowego w regionie podwzgórzowo-międzypaliczkowym; brak enzymów wątrobowych (syntetaza glukozo-6-fosfatazy, syntetaza hipoksantyna-guanina-fosforybozylopirofosforan); niska zdolność acetylowania acetylcoenzymu - A (CoA) z powodu braku kwasu szczawiowego, niezbędna do udziału CoA w cyklu Krebsa; naruszenie mechanizmu ponownego użycia kwasów moczowego i mlekowego; naruszenie metabolizmu tłuszczów i węglowodanów oraz hormonalnej regulacji metabolizmu.

Rozwój zespołu acetonicznego występuje na tle hiperurykemii, która jest biochemicznym markerem cukrzycy.
Klinicznie, u większości dzieci z MD obserwuje się zespół neurasteniczny. Od urodzenia dzieci wyróżniają się zwiększoną pobudliwością, labilnością emocjonalną, zaburzeniami snu, lękiem. Aerofagia i pylorospazm są możliwe. W wieku jednego roku dzieci zwykle pozostają daleko w tyle za swoimi rówieśnikami. Przeciwnie, rozwój neuropsychiczny wyprzedza normy wieku. Dzieci szybko opanowują mowę, wykazują ciekawość, zainteresowanie środowiskiem. Dobrze pamiętam i powtarzam słyszane. Jednak często w zachowaniu uporu i negatywizmu.
Od 2-3 roku życia u dzieci z MD istnieją odpowiedniki ataków dnawych (zespół metaboliczny) w postaci przemijających bólów stawów i bólów kostnych, głównie w nocy, bólów brzucha o spastycznym charakterze, wypaczonego apetytu, niestabilności masy ciała, dyskinez żółciowych typu hiperkinetycznego, przemijające zaburzenia rytmu serca, funkcjonalne szmery serca, nietolerancja zapachów i inne dziwactwa, migreny, zespół acetonemiczny. Czasami obserwuje się uporczywy stan podgorączkowy, co pociąga za sobą konieczność dokładnej diagnostyki różnicowej.
Często występują tiki, hiperkineza przypominająca chore i kleszczowe, drgawki afektywne, logoneuroza, moczenie.
Często dzieci z MD mają objawy alergiczne układu oddechowego i skóry w postaci atopowej astmy oskrzelowej, atopowego zapalenia skóry, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego. Charakterystyczne jest to, że dzieci poniżej 1. roku życia, alergiczne zmiany skórne są niezwykle rzadkie, częściej po 2-3 latach. W patogenezie zespołu skórnego ważne są nie tylko reakcje alergiczne, ale także paraalergiczne (nieimmunologiczne), spowodowane uwalnianiem substancji biologicznie czynnych, zmniejszenie syntezy cyklicznych nukleotydów i silne hamujące działanie kwasu moczowego na cyklazę adenylową.

Jednym z najbardziej typowych objawów NAAC jest krystaluria z przewagą moczu. Dzieci skarżą się na ból w okolicy lędźwiowej lub ostre bóle brzucha, któremu towarzyszą przejściowe białkomocz, mikrocytrocyturia, umiarkowana leukocyturia. Wydalanie soli jest okresowo obserwowane równocześnie z dyzurią, często uważaną za infekcję dróg moczowych i prowadzi do nieuzasadnionej recepty na antybiotyki. Na tle nefropatii dysmetabolicznej może rozwinąć się odmiedniczkowe zapalenie nerek.
U dorastających dzieci wykrywane jest akcentowanie typu asteno-neurotycznego lub psychastenicznego. Dziewczyny wykazują cechy histeryczne. Wśród nerwic neurastenia jest częściej diagnozowana. Związek między nasileniem zaburzeń neuropsychiatrycznych a hiperurykemią.
Katastrofalnym objawem zaburzeń metabolicznych u dzieci z MD, które często wymagają wykwalifikowanej opieki medycznej, jest kryzys acetoniczny. Jego rozwój może być ułatwiony przez wiele czynników, które w warunkach zwiększonej pobudliwości układu nerwowego są stresujące: strach, ból, konflikt, nadmierna izolacja, stres fizyczny lub psycho-emocjonalny, zmiana środowiska mikrospołecznego, błędy żywności (wysoka zawartość białek i tłuszczów), a nawet pozytywne emocje w nadmiarze. „ Zwiększona pobudliwość ośrodków autonomicznych podwzgórza, która występuje podczas NAAC, pod wpływem czynników stresowych powoduje zwiększoną lipolizę i ketogenezę, w wyniku czego powstaje duża liczba ciał ketonowych. W warunkach niedoboru enzymów utleniających β ciał ketonowych, te ostatnie gromadzą się w tkankach i płynach biologicznych organizmu i powodują kwasicę ketonową.
Kryzysy acetonemiczne występują nagle lub po prekursorach (aura), do których należą anoreksja, letarg, pobudzenie, migrenowy ból głowy, nudności, ból brzucha głównie w okolicy pępka, stolec acholiczny, zapach acetonu z ust.

Objawy kryzysów acetonemicznych

Kryzysy acetonemiczne charakteryzują się wieloma głównymi objawami:
- Zespół żołądkowo-jelitowy (powtarzające się lub niekontrolowane wymioty przez 1 do 3 dni, nudności, brak apetytu, bóle brzucha o spastycznym charakterze, opóźniony stolec. Próba picia lub karmienia dziecka powoduje wymioty.
- Odwodnienie i zatrucie (bladość skóry z charakterystycznym „kwaśnym” rumieńcem, suchymi błonami śluzowymi i skórą, powleczonym językiem, hipodynamiką, hipotonią, skąpomoczem).
- W wyniku wymiotów, cukrzycy i kwasicy ketonowej, osłabienia, letargu, senności, a nawet letargu rozwijają się.
- Podniecenie, niepokój na początku kryzysu zastępuje się letargiem, słabością, często sennością, w rzadkich przypadkach możliwymi objawami meningizmu i drgawek;
- Zaburzenia hemodynamiczne (nasilone bicie serca, w ciężkim stanie - osłabienie, tachykardia, podwyższone ciśnienie krwi lub zmniejszenie jej z ciężkim odwodnieniem).
- Bardzo ważnym i stałym kryterium diagnostycznym dla AK jest hipoglikemia, poziom glukozy we krwi waha się od 1,5 do 3,8 mmol / l.
- Powiększona wątroba o 1-2 cm, zachowana przez 5 - 7 dni po zakończeniu kryzysu.
- Wzrost temperatury ciała do 37,5 - 38,5 ° C, co znacznie komplikuje diagnostykę różnicową.
- Acetonuria, obecność wymiotów, w wydychanym powietrzu - zapach acetonu.
- hipochloremia, kwasica metaboliczna, hipoglikemia, hipercholesterolemia, β-lipoproteinemia;
- W krwi obwodowej, umiarkowana leukocytoza, neutrofilia, umiarkowany wzrost ESR przy braku procesu zakaźno-zapalnego, co komplikuje diagnostykę różnicową.

Kryteriami diagnostycznymi dla zespołu acetonemicznego są:

- Anamneza życia (zwróć uwagę na obecność urazów narządów płciowych w ośrodkowym układzie nerwowym, niekorzystne i obciążone środowisko mikrospołeczne, epizody przejściowej ketonemii i ketonurii).
- obciążona historia genetyczna (wysoka częstość występowania w rodzinach krewnych cukrzycy typu 2, nadciśnienie tętnicze z wczesnym debiutem), choroba wieńcowa serca, dna, metaboliczne zapalenie stawów i artroza, kamica żółciowa i kamica moczowa, migrena, padaczka, alkoholizm, zaburzenia psychiczne).
- Obecność objawów skazy kwasu moczowego.
- Jednym z najbardziej charakterystycznych testów laboratoryjnych jest zwiększenie poziomu kwasu moczowego we krwi (powyżej 268 µmol / l).
- Obecność ekwiwalentów dny moczanowej (ból stawów, ból kostny, ból w okolicy lędźwiowej), przejściowy wzrost ciśnienia krwi, bóle brzucha o spastycznym charakterze, przemijająca krystaluria i białkomocz, idiosynkrazja, niestabilność emocjonalna, niemotywowana drażliwość.
- Epizody migreny lub bólu migrenowego.
- Ketonuria, epizody hiperketonurii bez objawów klinicznych lub z pojedynczymi objawami.
- Epizody kryzysów acetonemicznych w historii.
Pomimo jasności i jasności objawów klinicznych AU, diagnoza różnicowa przedstawia pewne trudności. Przede wszystkim należy wykluczyć debiut cukrzycy. Jednocześnie głównymi kryteriami różnicowymi są starannie zebrana historia, wskaźniki glikemii i glikozurii.
Pewną trudnością jest diagnostyka różnicowa AS i ostrej infekcji jelitowej (AII). W tej sytuacji objawy takie jak biegunka, wzdęcia, które zawsze występują u dzieci z ostrymi infekcjami jelitowymi i nie są obserwowane w AS. Wreszcie problem rozwiązano za pomocą badań bakteriologicznych i wirusologicznych kału. W tym względzie należy zauważyć, że w OCI często obserwuje się ketonemię i ketonurię, co znacznie komplikuje diagnozę. Ale w tym przypadku głównym różnicowym kryterium diagnostycznym jest obecność zespołu biegunkowego, a ketonurię uważa się za wtórną AS.
Zespół żołądkowo-jelitowy z AK powoduje konieczność wykluczenia ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego poprzez identyfikację objawów podrażnienia otrzewnej i, jeśli to konieczne, konsultację z chirurgiem.
Wykreślenie wyraźnej granicy między AK a ostrym (lub reaktywnym) zapaleniem trzustki, zwłaszcza na wczesnym etapie, jest bardzo trudne. Pomaga ocenić naturę i lokalizację bólu, poziom enzymów trzustkowych w surowicy krwi (a-amylaza) i moczu (diastaza), ultradźwięki trzustki. W ostrym (reaktywnym) zapaleniu trzustki ból brzucha jest miejscowym półpaścem, poziom enzymów jest podwyższony, a na echogramie - zjawisko obrzęku trzustki.
W niektórych przypadkach u małych dzieci z uporczywymi wymiotami konieczne jest wykluczenie niewydolności nadnerczy, która często ma te same objawy, co przy AK, ale różni się hiperkaliemią i zmniejszonym wydalaniem 17-ACS.
Niektórzy domowi pediatrzy uważają, że AK należy odróżnić od zespołu cyklicznych wymiotów (cykliczne wymioty Sindrome-CVS). Zgodnie z objawami klinicznymi i etiopatogenezą, według danych literackich, CVS i AU są pod wieloma względami identyczne i są prawdopodobnie tym samym nozologią z różnymi poglądami pediatrów na temat istoty tego patologicznego procesu.

Leczenie zespołu acetonemicznego

Prowadzony jest w 3 etapach. Głównym celem środków terapeutycznych u dzieci z ZA jest złagodzenie kryzysu acetonemicznego, rehabilitacja, zapobieganie nawrotom i poprawa jakości życia.

Na etapie I, z początkowymi objawami kryzysu acetonemicznego lub jego prekursorami, wskazane jest oczyszczenie jelit 1-2% roztworem wodorowęglanu sodu. Podlewaj dziecko co 10–15 min rehydronem (na tournee, ludzkim elektrolitem), słodką herbatą z cytryną, nieskoncentrowanym kompotem z suszonych owoców, niegazowaną alkaliczną wodą mineralną (Poliana, Luzhanskaya, Borjomi itp.).
Dziecko nie powinno głodować, jednak dieta powinna być określona zgodnie z zasadami atogenności (bez włączania pokarmów zawierających tłuszcze, puryny i drażniących). Zaleca się jedzenie zawierające łatwo przyswajalne węglowodany, błonnik i minimalną ilość tłuszczu (płynna gryka, kasza manna lub płatki owsiane, puree ziemniaczane, zupa warzywna (kasza), ciasteczka galetnye, pieczone jabłka, banany). Czas trwania takich ograniczeń żywności wynosi co najmniej 5 dni.
Farmakoterapia obejmuje leki przeciwskurczowe (Drotaverinum dla dzieci w wieku od 1 do 6 lat - 10–20 mg / dobę (2-3 razy dziennie), dzieci w wieku szkolnym –20–40 mg / dobę (2-3 razy dziennie); dzieci w wieku od 5 do 10 lat - 1 tabletka (50 mg) na dobę, dzieci od 11 do 14 lat - 2 tabletki (100 mg 2 razy dziennie); cukrzyca w tabletkach lub zawiesinach dla dzieci w wieku od 0 do 6 lat 0,5-1, 0 mg / kg / dzień w 3 dawkach, dla dzieci w wieku od 6 do 12 lat - 1 karta.
W celu eliminacji ketonów przepisuje się enterosorbenty (enterosgel, silard, polyphepan w dawce wiekowej).
Zalecana jest fitoterapia uspokajająca: nalewka z kozłka lekarskiego, wywar z rumianku, ekstrakt z passiflory, sedasen, zioła fitozowe.

Drugi etap leczenia kryzysu acetonemicznego, któremu towarzyszą powtarzające się lub niekontrolowane wymioty, ma na celu skorygowanie kwasicy, ketozy, odwodnienia i dyslektrolitemii. Podobnie jak w etapie I zaleca się wstępne czyszczenie jelit, a następnie przemywanie 1-2% roztworem wodorowęglanu sodu. Prowadzona terapia infuzyjna. Najmniej stężone stosuje się jako roztwory do infuzji: 5% roztwór glukozy i roztwory krystaloidu sodu (0,9% roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera), 1: 1 lub 2: 1 lub 1: 2, biorąc pod uwagę wskaźniki metabolizmu wody i elektrolitów. Całkowita objętość wstrzykniętego płynu wynosi 30 - 50 ml / kg / dzień. W złożonej terapii infuzyjnej, kokarboksylaza 50-100 mg / dzień jest stosowana dożylnie, 5% roztwór kwasu askorbinowego 2 - 3 ml / dzień dożylnie. Z hipokaliemią - korekta potasu (chlorek potasu 5% roztwór 0,25-1,0 na glukozę w / w kroplówce).
Jeśli dziecko chętnie pije wystarczającą ilość płynu, pozajelitowe podawanie mediów do infuzji może być całkowicie lub częściowo zastąpione przez nawodnienie doustne (rehydron, doustny, gastrolit lub humanitarny elektrolit).
Przy utrzymujących się nieprzyjemnych wymiotach, metoklopramid jest przepisywany pozajelitowo (dla dzieci poniżej 6 roku życia, pojedyncza dawka 0,1 mg / kg, dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat, 0,5-1,0 ml). Biorąc pod uwagę możliwe niepożądane działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, zaburzenia pozateramidowe, drgawki), podawanie metoklopramidu więcej niż 1-2 razy nie jest wskazane.
Leki przeciwskurczowe są nadal podawane w drugim etapie leczenia (papaweryna, drotaverina, robobal, chlorowodorek tableyphilliny w dawce wiekowej). Jeśli dziecko jest pobudzone, niespokojne, wyraża się przeczulica, stosuje się środki uspokajające - preparaty diazepamu (Relanium, seduxen w dawce 0,5-1 ml / kg).
Po zaprzestaniu wymiotów i normalizacji procesów metabolicznych zaleca się stopniowe przechodzenie na dietę hipoketogeniczną znaną każdemu dziecku. Konieczne jest podlewanie dziecka dużą ilością płynu: kompot z suszonych owoców, herbata z cytryną, słabo zmineralizowane alkaliczne wody mineralne.

Strategia działań terapeutycznych w celu korekcji zaburzeń u dzieci z AS na 3 etapie ma na celu normalizację metabolizmu, zapobieganie nawrotowi AK, poprawę jakości życia. Ogromne znaczenie ma dieta hipoketogeniczna, która pozostaje u pacjenta przez całe życie. Konieczne jest ograniczenie pokarmów bogatych w puryny i aminokwasy ketogeniczne, unikanie długich przerw między posiłkami. Skoncentrowane mięso, kości, buliony grzybów, mięso młodych zwierząt i drobiu, tłuste mięso, podroby, śmietana i ryazhenka, szczaw, rabarbar, pomidory, bakłażany, rośliny strączkowe, gotowany kalafior, pomarańcze, napoje zawierające kofeinę, czekolada, są wyłączone z diety. produkty zmodyfikowane i wysublimowane.
Należy zawsze przestrzegać pewnych ograniczeń dotyczących dzieci z MD. Przede wszystkim wystarczający pobyt na świeżym powietrzu, regularny ściśle dozowany wysiłek fizyczny (nie przepracuj), obowiązkowe zabiegi wodne (pływanie, kontrastujące prysznice, oblewanie), odpowiedni sen (co najmniej 8 godzin). Należy unikać przeciążenia fizycznego i psycho-emocjonalnego, hiperinsolacji i przegrzania w dusznych pomieszczeniach. Wskazane jest ograniczenie czasu oglądania telewizji i pracy z komputerami, dodatkowych sesji szkoleniowych.
Te proste procedury harmonizują układ nerwowy i mają znaczący pozytywny wpływ na proces optymalizacji metabolizmu.

Ważną rolę w zapobieganiu zaostrzeniom AU odgrywają hepatoprotektory. Przede wszystkim są to stabilizatory błonowe i przeciwutleniacze. Należą do nich preparaty ostropestu plamistego, karczocha, glistnika (karsil, silibor, hofitol, hofitol-zdrowie. Hepabene, holagogum). Znaczącą rolę ochronną odgrywają środki żółciopędne, których cel jest zróżnicowany i zależy od dyskinezy dróg żółciowych (DZHVP). W przypadku hiperkinetycznego typu JVP przepisywane są głównie środki żółciopędne (allachol, hepatofalk-planta, hepaben, hofitol), w hipokinetycznym typie hiperplazji przeważają cholekinetyka (sorbitol, ksylitol, holosak, hofitol, surowe żółtko jaja, oleje roślinne (oliwka, słonecznik)).
Okresowo (2-3 razy w roku) jest pokazywany przebieg leczenia hepatoprotektorami (sylibinina, silibor, sylimaryna). Przy częstych i ciężkich kryzysach acetonemicznych w celu zapobiegania, przepisywane są pochodne kwasu ursodeoksycholowego (ursofalk, budenofalk). Oprócz hepatoprotektorów, funkcja hepatocytów jest zoptymalizowana przez leki lipotropowe, które zaleca się 1-2 razy w roku: lipamid 0,012 - 0,025 (2 - 3 razy dziennie przez 3 - 4 tygodnie), kwas liponowy (os 0,012 - 0,025, 2 - 3 razy dziennie przez 3 - 4 tygodnie) lub 0,5% roztwór pozajelitowo przez 1 - 2 ml dziennie przez 10 dni. Jeśli dziecko ma zmniejszony apetyt, co wpływa na jakość życia, zaleca się przepisanie leku o wysokiej aktywności amylazy (trawienie przez 2 do 3 tygodni).
W przypadku zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki, leczenie enzymami trzustkowymi (CREON-10000, mezim-forte, pankreatyna) jest przepisywane przez 2 do 3 tygodni, aż do pełnej normalizacji przeprogramowania.
Dla dzieci z niską masą ciała, zmniejszonym apetytem, ​​niewydolnością czynnościową układu pokarmowego zaleca się stosowanie trimetabolu. Lek ma pozytywny wpływ na podwzgórze, stymuluje centrum głodu, zwiększa produkcję soku żołądkowego i trzustki. W wyniku tego następuje normalizacja apetytu, optymalizacja masy ciała.
Wraz ze zmniejszeniem funkcji zewnątrzwydzielniczej trzustki preparaty enzymów trzustkowych są traktowane przez 1-1,5 miesiąca, aż do znormalizowania kompletnych wskaźników coprogramu. Preferowane są leki takie jak creon, likier.
Do leczenia salurii stosuje się wywar z owoców jałowca, ekstraktu ze skrzypu polnego, wywaru i naparu z liści borówki brusznicy, torbiel (3-4 krople na cukier 30 minut przed posiłkami 1 - 2 razy dziennie).
W związku z ograniczeniem wielu produktów w diecie dzieci z NAAC, zaleca się prowadzenie kursów terapeutycznych witaminoterapii w okresie zimowo-wiosennym. Przedstawiono środki uspokajające z roślin leczniczych: kojącą herbatę, wywar z korzenia kozłka, wywar z owoców i kwiatów głogu, ekstrakt z passiflory, a także mieszaninę Pawłowa, nerczycę, starsze dzieci - fitozę. Czas stosowania środków uspokajających zależy od obecności zespołu zwiększonej pobudliwości neuro-odruchowej.
Leczenie sanatoryjno-uzdrowiskowe tych dzieci najlepiej przeprowadzać w uzdrowisku.
Nadmierne i nadmiernie ostre bodźce są przeciwwskazane u dzieci z ZZS, inne nie powinny być podziwiane przez ich zwiększoną ciekawość i szybkość rozwoju umysłowego, i stale rozwijają reakcje hamujące. Dziecko i wszyscy ci, którzy go otaczają, muszą przestrzegać zasad higieny psychicznej, co znacznie zmniejszy stres psycho-emocjonalny i zapobiegnie kryzysom acetonemicznym; lekarz musi pomóc rodzicom w stworzeniu reżimu i środowiska mikro-społecznego.
Kryzysy acetonemiczne u większości dzieci kończą się po 10-12 latach. Jest to jednak tylko „wierzchołek góry lodowej”. Istnieje wysokie prawdopodobieństwo dalszego rozwoju takich manifestujących się postaci, takich jak dna, otyłość brzuszna, upośledzona tolerancja glukozy, cukrzyca typu 2, kamica moczowa i kamica żółciowa, nadciśnienie tętnicze z wczesnym debiutem. Pod tym względem dzieci z AS są uważane za grupę ryzyka i podlegają obserwacji przez pediatrę, endokrynologa i neuropsychiatrę. Zaleca się raz w roku przeprowadzenie standardowego testu tolerancji na glukozę, ultradźwięki nerek, wątroby i układu wątrobowo-żółciowego. Zaleca się okresowo (1 raz na 6 miesięcy) ocenić poziom kwasu moczowego we krwi i moczu metodą określania transportu soli, analizy moczu, pH moczu i jego korekty. Obowiązkowe monitorowanie acetonurii, które zapobiegnie rozwojowi kryzysu acetonicznego.

CHCESZ WIEDZIEĆ WIĘCEJ - PRZECZYTAJ:

1. Tabolin V.A., Veltischeva I.I. Objawy kliniczne hiperurykemii u dzieci. Pediatrics, 6 (1981).
2. Akhmina N.I., Sereda G.E., Gibova Z.S. Anomalie konstytucji u dzieci (1983).
3. Zakirova R.A., Kuznetsova L.A. Kwasica ketonowa u dzieci. Kazan Medical Journal, 1 (1988).
4. Lasitsa OI, Sidelnikov V.M. Diateza u dzieci (1991).
5. Petrova S.G. Acetonema blueva u dzieci. Ukraiński Almanach Medyczny. 4. Vol. 1 (1998).
6. Petrova S.G. Zasady ścigania anomalii nerwowo-artretycznych konstytucji. Ukraiński Almanach Medyczny. 2. T.2 (1999).

Lydia KURILO
NMAPE im.PL.Shupika

Zapalenie trzustki u kotów

Zapalenie trzustki Zapalenie trzustki Leki